Niedobór jodu – objawy? Jak uzupełnić niedobory jodu?

Witryna z lekami

Niedobór jodu to dosyć częsty problem i boryka się z nim coraz więcej osób. Nie wolno go jednak bagatelizować, ponieważ jod stanowi jeden z najważniejszych pierwiastków, koniecznych dla prawidłowego funkcjonowania organizmu. Z czego wynika niedobór jodu? Jak się objawia i jak można go uzupełnić. O tym przeczytacie poniżej.

  1. Niedobór jodu – objawy
  2. Niedobór jodu – przyczyny
  3. Niedobór jodu – metody na uzupełnienie

1. Niedobór jodu – objawy

Jod jest pierwiastkiem rozpuszczalnym w wodzie. Występuje w soli kuchennej oraz niektórych pokarmach. Jod można również wdychać nad morzem. Dostępne są także odpowiednie suplementy diety z jodem w składzie. Jod używa się również do produkcji niektórych leków. Jest kluczowym czynnikiem, który wpływa na prawidłowe funkcjonowanie tarczycy. Gruczoł ten jod do produkcji hormonów tarczycy które z kolei, pomagają w rozwoju mózgu, gojeniu się ran czy metabolizmie energetycznym.

W sytuacji kiedy mamy do czynienia z niedoborem jodu, organizm wysyła szereg sygnałów o tym świadczących. Można zaobserwować takie reakcje organizmy jak:

  • Wola

To specyficzny obrzęk pojawiający się na szyi i stanowi najbardziej charakterystyczny objaw niedoboru jodu. Powstaje na skutek bardzo niskiego poziomu hormonu, stymulującego tarczycę we krwi czyli TSH. Gdy organizmowi brakuje jodu, automatycznie brakuje również TSH. Aby zrekompensować ten niedobór, tarczyca musi pracować dużo ciężej, powodując przy tym mnożenie się komórek.

  • Wzrost wagi

Hormony wydzielane przez tarczycę, odgrywają kluczową rolę w regulacji metabolizmu. Niedobór hormonów tarczycy spowalnia proces przemiany materii oraz przemianę żywności w energię. Przy niskim poziomie energii, pojawia się nadmierne zmęczenie, spadek formy, człowiek jest bardzo ospały i zmęczony.

  • Wypadanie włosów

Podczas prawidłowej pracy hormonów tarczycy, meszki włosowe cały czas się rozrastają. Dlatego jeśli ktoś, zawsze cieszył się gęstymi i bujnymi włosami i nagle zauważa że włosy stają się przerzedzone i wypadają, to jest to wyraźny sygnał od organizmu, że coś jest nie tak.

  • Sucha skóra

Komórki skóry również nie pracują na pełnych obrotach jeśli organizmowi brakuje jodu. Skóra staje się sucha i w najgorszym wypadku może dojść do jej łuszczenia.

2. Niedobór jodu – przyczyny

Niedobór jodu wynika z jego dystrybucji w środowisku. Odpowiednia ilość jodu występuje wyłącznie na terenach nadmorskich. Im dalej od morza, tym zawartość jodu jest mniejsza. Inną przyczyną niedoboru jodu w organizmie jest spożywanie tzw. związków wolotwórczych, które uniemożliwiają prawidłowe wchłanianie jodu do hormonów tarczycy. Związki wolotwórcze zawarte są w takich produktach jak kapusta, rzepa, szpinak czy brukselka. Również nadmiar wapnia, zawartego w wodzie pitne, może prowadzić do zmniejszenia wchłaniania jodu w przewodzie pokarmowym.

Butelka i listek z tabletkami

3. Niedobór jodu – metody na uzupełnienie

Niedobór jodu można uzupełniać poprzez stosowanie odpowiednich leków. Zazwyczaj jest to jodek potasu w formie tabletek, przyjmowane raz dziennie po posiłku i popijane wodą. Dawka leku zależy od tego, czy z niedoborem jodu zmaga się dziecko, czy dorosły. W przypadku wystąpienia wola tarczycowego, dodatkowo przyjmuje się tyroksynę. Hamuje ona wydzielanie TSH przez przysadkę. Dzięki temu zmniejsza się stymulacja tarczycy, co w efekcie może spowolnić lub całkowicie wyeliminować powstałego wola.

Można dostarczyć organizmowi potrzebnego jodu również w sposób naturalny. Większość jodu, dostaje się do naszego organizmu poprzez przewód pokarmowy. Jod w dużym stopniu występuje w wodzie morskiej, dlatego też warto spożywać produkty będące bogatym źródłem jodu. Takimi produktami bez wątpienia są ryby (dorsz, tuńczyk, sardynki, flądra), glony, kawior, owoce morza (krewetki, ośmiornice, kalmary).

Każdy niedobór w organizmie może być groźny dla zdrowia dlatego nigdy nie należy lekceważyć sygnałów jakie wysyła nam organizm. Im bardziej będziemy bagatelizować dany problem, tym większą krzywdę wyrządzimy samym sobie.

Zielona herbata na odchudzanie – czy działa?

Zielona herbata w filiżance

Wokół zielonej herbaty narosło bardzo dużo mitów. Jedni uważają, że świetnie wspomaga odchudzanie, nie obciążając organizmu i nie zatrzymując wody w organizmie, inni zaś twierdzą że na dłuższą metę jest szkodliwa dla organizmu. Jak rzeczywiście działa zielona herbata? Czy faktycznie wspomaga odchudzanie? Na te pytania postaramy się odpowiedzieć w poniższym artykule.

Zielona herbata – właściwości

Zielona herbata to chyba najpopularniejszy napój stosowany przy odchudzaniu. Nic dziwnego, ponieważ niesie on ze sobą szereg pozytywnych czynników, wspomagających prawidłową pracę organizmu. Przede wszystkim, w znacznym stopniu wspomaga metabolizm i poprawia trawienie. Zawiera wiele minerałów oraz witamin takich jak A, B, B2, C E oraz K. Dzięki zawartości antyoksydantów jest często stosowana przy chorobach serca, układu krążenia a także, hamuje rozwój komórek nowotworowych. Zielona herbata zawiera również taninę, która działa uspokajająco i kojąco. Innymi słowy, zielona herbata oprócz wspomagania odchudzania oraz właściwości zdrowotnych, pomaga również uspokoić się. Nie bez powodu, nazywana jest „zdrowiem w płynie”.

Zielona herbata – odchudzanie

Tego faktu, jakim jest skuteczne wspomaganie odchudzania, nikt nie może podważyć. Udowodnione we wszystkich możliwych aspektach zielona herbata, pomaga w rzuceniu nadmiaru kilogramów. Zawiera ona jedne z najsilniejszych antyoksydantów jakimi są katechiny, będące nieodzownym elementem każdej diety odchudzającej. Redukują tkankę tłuszczową, hamują wchłanianie tłuszczów oraz pomagają w trawieniu. To wszystko razem wzięte, w znacznym stopniu usprawnia cały proces odchudzania. Zielona herbata zawiera wiele cennych substancji oraz składników odżywczych.

Zieloną herbatę należy jednak pić z umiarem. Warto wypić kubek ciepłej zielonej herbaty przed wyjściem na siłownię, czy w ogóle przez wysiłkiem fizycznym, oraz tuż przed położeniem się spać. Usprawni wówczas proces trawienia oraz metabolizm, natomiast zielona herbata wypita tuż przed wysiłkiem fizycznym, w znacznym stopniu spala tkankę tłuszczową oraz zapobiega jej gromadzeniu.

Czajnik i zielona herbata

Zielona herbata – dawkowanie

Zielona herbata jest co prawda bezpieczna, użyteczna oraz zdrowa jednak kluczem do efektywnego chudnięcia, jest oczywiście zdrowy rozsądek. Nie należy wypijać więcej niż 5 filiżanek zielonej herbaty dziennie, gdyż większa ilość herbaty mogłaby spowodować pewne efekty uboczne. Wszystko za sprawą zawartej w zielonej herbacie teiny, będącą swoistą kofeiną w naturalnej postaci. Zbyt duża ilość wypijanej herbaty może powodować bóle głowy, drażliwość oraz zaburzenia snu. Może również prowadzić do wzrostu ciśnienia tętniczego krwi oraz wpłynąć negatywnie na organizm osób cierpiących na cukrzycę. Nie wolno zapominać, że zielona herbata jest tylko naturalnym suplementem wspierającym odchudzanie. Nie może zastępować ćwiczeń ani odpowiednio zbilansowanej diety.

Odchudzanie w każdym wypadku musi odbywać się z głową i rozsądkiem. Nie warto z niczym przesadzać, ani z ilością ćwiczeń, ani z zaniżaniem kaloryczności jedzenia, jak również nie należy przesadzać w kwestii picia zielonej herbaty. Jak wiadomo, wszystko w nadmiarze szkodzi i nie inaczej jest również w tym wypadku.

Magnez – jakie są objawy braku magnezu? Jak uzupełnić magnez?

Opakowanie z witaminami

Magnez jest jednym z tych pierwiastków, który jest niezbędny dla prawidłowego funkcjonowania organizmu. Magnez odpowiedzialny jest za przemiany metaboliczne zatem jego niedobór, może w efekcie bardzo źle wpłynąć na organizm. Jak objawia się niedobór magnezu i jak go uzupełniać, o tym opowiemy w poniższym artykule.

  1. Przyczyny niedoboru magnezu
  2. Objawy niedoboru magnezu
  3. Metody na uzupełnienie magnezu

1. Przyczyny niedoboru magnezu

Zazwyczaj główne przyczyny niedoboru magnezu leżą w nieprawidłowej diecie, niektórych chorobach o podłożu neurologicznym, odwodnieniu będącego wynikiem przebytej biegunki lub wymiotów. Choroby układu moczowego, nieprawidłowa praca nerek, choroby jelit czy alergie pokarmowe w znacznym stopniu utrudniają wchłanianie się magnezu do organizmu. Stosowane wcześniej leki o działaniu moczopędnym oraz przeczyszczającym, również nie sprzyjają wchłanianiu magnezu. Restrykcyjne diety, głodówki w znacznym stopniu osłabiają organizm, powodując spadek poziomu magnezu i utrudniając tym samym jego skuteczne wchłanianie. Zmagając się z niedoborem magnezu, należy ograniczyć, albo całkowicie odstawić alkohol oraz napoje zawierające kofeinę.

2. Objawy niedoboru magnezu

Niedobór magnezu w organizmie daje szereg dolegliwości, które mogą mieć poważne konsekwencje dla zdrowia. To co powinno zwrócić naszą uwagę i uwrażliwić na zaistniały problem to:

  • nadmierna kurczliwość mięśni,
  • nerwowość,
  • kłopoty z pamięcią i koncentracją,
  • zmienność nastrojów,
  • stany depresyjne,
  • zaburzenia widzenia,
  • migrena,
  • nadmierne zmęczenie,
  • zaburzenia rytmu serca,
  • nadmierna potliwość,
  • łuszczenie się skóry,
  • łamliwość włosów i paznokci,
  • skurcze przełyku.

Niedobór magnezu jest szczególnie niebezpieczny w ciąży. Może doprowadzić do skurczy i w konsekwencji, do wcześniejszego porodu lub poronienia. Dlatego niezwykle istotne jest uzupełnianie tego pierwiastka, poprzez przyjmowanie stosownych witamin lub spożywania produktów bogatych w magnez.

Pyszne i zdrtowe produkty spożywcze

3. Metody na uzupełnienie magnezu

Na szczęście symptomy niedoboru magnezu są łatwo wykrywalne. Gorzej z ich uzupełnianiem. Problem leży we wchłanialności, która jest zaburzona. Oprócz zbilansowanej diety, niezbędna jest odpowiednia suplementacja. Dieta na uzupełnienie magnezu powinna zwierać produkty wspomagające wzrost poziomu magnezu w organizmie. Należą do nich m.in.:

  • pestki dyni,
  • otręby pszenne,
  • kakao,
  • orzechy,
  • kasza gryczana,
  • produkty zbożowe,
  • szpinak,
  • banany.

Preparaty wspomagające uzupełnianie magnezu dostępne są w aptekach bez recepty oraz w sklepach zielarskich.

Jeżeli nasz organizm wysyła sygnały świadczące o niedoboru magnezu, wówczas należy udać się na badania krwi i sprawdzić, czy nasze przypuszczenia są prawdziwe. Jeśli tak, należy wziąć się ostro do pracy i zadbać o własne zdrowie które przecież mamy tylko jedno. Zdrowy człowiek to szczęśliwy człowiek.

Fasolka szparagowa – właściwości i witaminy. Dlaczego warto jeść fasolkę szparagową?

Świeża fasolka szparagowa

Fasolka szparagowa jest źródłem witamin, składników odżywczych a także kwasu foliowego, dlatego jest szczególnie polecana kobietom w ciąży. Wysoka zawartość błonnika sprawia, że fasolka szparagowa staje nieodzownym elementem każdej diety odchudzającej. Znajduje w jadłospisie osób chorujących na cukrzycę ze względu na małą ilość kalorii i niski indeks glikemiczny. Jak widać fasolka szparagowa niesie za sobą same korzyści dla zdrowia oraz ciała. Więcej informacji na ten temat, znajdziecie poniżej.

1. Fasolka szparagowa – właściwości

W Polsce występują dwie odmiany fasolki szparagowej tj. żółta i zielona. Fasolka żółta ma delikatny, kremowy smak natomiast smak zielonej fasolki, jest znacznie bardziej wyrazisty.
Fasolka zielona zawiera więcej witaminy A oraz kwasu foliowego. Jest szczególnie zalecana osobom chorujący na cukrzycę, kobietom w ciąży oraz w przypadkach zmagania się z niedoborem żelaza. Co więcej, zawierają silne przeciwutleniacze tzw. flawonoidy, które chronią organizm przed szkodliwym działaniem wolnych rodników. To w znacznym stopniu, spowalnia procesy starzenia się skóry jak również, zmniejsza ryzyko zachorowania na nowotwory. Wspomaga również pracę układu krążenia, poprzez obniżenie wysokiego ciśnienia krwi. Fasolka żółta jest za to bogata w potas i fosfor.

Fasolka szparagowa bogata jest również w błonnik wspomagający trawienie, dlatego jest szczególnie zalecana osobom które zmagają się z problemem zaprać. Niestety powoduje również wzdęcia, zatem osoby zmagające się z tym problemem powinny unikać fasolki szparagowej.

Co więcej, regularne spożycie fasolki pomaga w obniżeniu poziomu tzw. złego cholesterolu, co uchroni przed miażdżycą czy zwałowi serca. Dzięki zawartości witaminy C wspomagany jest również układ odpornościowy.

Zdrowa i zielona fasolka szparagowa

2. Fasolka szparagowa – dlaczego warto jeść?

  • Dobra na odchudzanie

Dzięki właściwościom fasolki szparagowej, z organizmu usuwane są toksyny, a także przyspiesza metabolizm. Zawarte w fasolce antyutleniacze wspomagają redukcję tkanki tłuszczowej oraz dostarczają potrzebnej energii. Ze względu na zwartość wody w fasolce, wspomagana jest tym samym walka cellulitem.

  • Opóźnia proces starzenia

Dzieje się tak za sprawą beta – karotenu, antyoksydantów i flawonoidów, które zawiera w sobie fasolka szparagowa. Dla tych, którzy chcą zatrzymać czas, spożywanie fasolki szparagowej uchroni przed szkodliwym działaniem wolnych rodników.

  • Dostarcza kwas foliowy

Kwas foliowy odpowiedzialny jest za produkcję białych krwinek w organizmie. Jest to szczególnie ważne w przypadku osób zmagających się z leukopenią, wywołaną infekcją wirusową. Odpowiedni poziom kwasu foliowego jest szczególnie ważny w przypadku kobiet w ciąży, zapobiega wadom cewy nerwowej u rozwijającego się płodu.

  • Nieodzowny składnik diety wegetariańskiej oraz wegańskiej

Fasolka szparagowa jest źródłem białka pochodzenia roślinnego, które spożywane w odpowiednich ilościach, może stać się substytutem białek odzwierzęcych. To szczególne urozmaicenie w żelazo i wapń, jest szczególnie ważne w dietach bezmięsnych i bezmlecznych. Zawarta w fasolce witamina K, zwiększa wchłanianie wapnia. Fasolka szparagowa powinna znaleźć się w jadłospisie osób, uczulonych na białko mleka krowiego.

3. Fasolka szparagowa – jak wybrać?

Najlepszej jakości i najpyszniejsza, jest fasolka zebrana w sezonie, jednak mrożona również nie traci swoich wartości odżywczych. Zimą warto gotować ją na parze przez zaledwie 5 minut, można posypać a ziołami typu tymianek bazylia, oregano, ulubionymi przyprawami z odrobiną masła. Tylko twarde fasolki są najświeższe, gładkie w dotyku, o intensywnym zielonym kolorze, bez brązowych plamek. Gdy przełamie się ją na pół, to tylko ta najświeższa będzie trzaskać.

Czy przed przeczytaniem tego artykułu ktoś zdawał sobie sprawę z tego, ile korzyści dla zdrowia i urody płynie ze spożywania zwykłej fasolki szparagowej? Zapewne niewielu. Oby zachęciło to Was do urozmaicenia swojej diety o bogatą w witaminy, pyszną fasolkę szparagową.

Nadkwasota – objawy i leczenie. Jaka dieta na nadkwasotę żołądka

Kobieta trzymająca się za brzuch

Nadkwasota lub nadkwaśność żołądka, to zaburzenie pracy układu trawiennego polegająca na nadmiernym wydzielaniu soków żołądkowych. Towarzyszy temu szereg nieprzyjemnych dolegliwości. Nadkwasota często powoduje również wywoływać uczucie pieczenia za mostkiem. Jak walczyć z problemem nadkwaśności żołądka? O tym opowiemy w poniższym artykule.

Nadkwasota – przyczyny

Bezpośrednią przyczyną nadkwasoty jest nadmierna produkcja soku trawiennego. Powodów dla których tak się dzieje, jest z kolei bardzo dużo. Na pewno może wynikać z nieprawidłowej diety w której dominują węglowodany, białko i tłuszcz. Również spożywanie alkoholu ma swój niemały udział w nadprodukcji kwasów żołądkowych. Nadkwasota może pojawić się jeśli niewłaściwie łączymy produkty spożywcze, powodując tym samym zakwaszenie organizmu. Częstą przyczyną jest także stres, który powoduje nadmierne wydzielanie kwasów trawiennych.

Zdarza się że nadkwasotę powodują pewne odruchy nerwowe, ponieważ enzymy
trawienne, wydzielane są pod wpływem sygnałów które wysyłają ośrodki nerwowe. Również tak niewinne czynności jak rzucie gumy czy przyjmowanie zwykłych leków na ból głowy, może wywołać nadkwasotę w organizmie.

Nadkwasota – objawy

Typowymi objawami nadkwasoty żołądka są głównie:

  • zgaga,
  • wzdęcia,
  • nudności,
  • zaparcia,
  • odbijanie się kwaśnej treści żołądka.

Nadkwasota powoduje nie tylko duży dyskomfort, ale przede wszystkim
dolegliwości bólowe. Oprócz wymienionych powyżej dolegliwości, może dojść także refluks, czyli cofanie się treści żołądkowej do przełyku czy bóle podbrzusza. Nadkwasota daje uczucie pełnego żołądka, powoduje niestrawność, rozdrażnienie, uczucie zmęczenia, a także wrażenie zatkanego przełyku.

Nadkwasota – dieta

Dieta na nadkwasotę żołądka musi być odpowiednio przygotowana i zbilansowana, aby mogła skutecznie hamować wydzielanie soków żołądkowych i zobojętniać kwasy żołądkowe. Ważne aby przestrzegać kilku, najważniejszych zasad. Dieta powinna zawierać białko, które wiąże nadmiar kwasu solnego. W tym celu należy wybierać takie produkty jak:

  • chude mięso,
  • chude ryby,
  • nabiał,
  • jaja.

Ilość spożywanego tłuszczu musi być stale kontrolowana. Tłuszczy z diety nie można wykluczyć całkowicie ponieważ one też są potrzebne do prawidłowego funkcjonowania organizmu, jednak w przypadku nadkwasoty należy je odpowiednio dawkować. Najlepszymi produktami bogatymi w tłuszcze, idealne w diecie na nadkwasotę
będą;

  • olej sojowy,
  • olej słonecznikowy,
  • olej rzepakowy,
  • oliwa z oliwek,
  • masło w niewielkich ilościach.

O słodyczach najlepiej zapomnieć. Ilość cukru w diecie na nadkwasotę powinna być niewielka, ponieważ cukier spowalnia wydzielanie soków trawiennych. Najlepiej zastąpić go miodem. Należy unikać takich produktów jak pieczone ciasta, batoniki, słodzone napoje a także soki. Ilość błonnika w diecie również powinna być odpowiednio wyważona ponieważ błonnik, długo zalega w żołądku. Dlatego lepiej ograniczyć pieczywo razowe i pełnoziarniste oraz inne produkty zawierające błonnik.

Nadkwasota może nie jest poważną chorobą ale daje szereg nieprzyjemnych
dolegliwości, które potrafią uprzykrzać życie i męczyć. Dlatego nie warto tego przedłużać i najlepiej od razu podjąć stosowne działania, które przyniosą ulgę i poprawę naszego zdrowia.

Skąd biorą się ataki paniki? Jak poradzić sobie z nagłym lękiem?

Zamyślona kobieta

Atak paniki to zazwyczaj krótkotrwały epizod lęku. Pojawia się bez wyraźnej przyczyny wywołany przez konkretną sytuację bądź osobę. Człowiek boi się o różne rzeczy – śmierci, utraty pracy, utraty kontroli i wiele innych. Ataki paniki przybierają najróżniejsze formy i w niektórych przypadkach, mogą prowadzić do przykrych konsekwencji. Co warto wiedzieć o napadach paniki i panicznym lękiem? Jak sobie z nim radzić? Tego dowiedz się czytając poniższy artykuł.

Atak paniki – przyczyny

Napady paniki występują u 9% populacji, znacznie częściej dotykają kobiety niż mężczyzn. Nie do końca wiadome są bezpośrednie przyczyny napadu paniki. Źródeł jej występowania doszukuje się w chorobach i schorzeniach psychicznych takich jak:

  • zespół lęku napadowego,
  • nerwica lękowa,
  • fobie,
  • depresja,
  • stres,
  • psychoza.

Jednak nie tylko zaburzenia psychiczne, muszą być odpowiedzialne za nagły atak paniki. Również choroby somatyczne powodują częste stany lękowe. Zaliczane są nich takie choroby jak:

  • nadczynność tarczycy,
  • tężyczka,
  • ostra choroba niedokrwienna serca,
  • padaczka.

Przyczyn można dopatrywać się także wśród czynników etiologicznych, gdzie duży wpływ mają czynniki genetyczne, stres czy traumatyczne przeżycia.

Atak paniki –objawy

Człowiek, przeżywający atak paniki, czuje się jakby był chory. Odnosi wrażenie, jakby za moment miał odejść tego świata. Często atakom paniki towarzyszy również histeria. Osoba, która ma częste stany lękowe, boi się o swoje życie, zdrowie, czuje się jakby był w innej rzeczywistości, odłączony od swojego ciała. Takie ataki paniki mogą trwać od kilku do kilkunastu minut, a nawet do godziny.

Napadom paniki często towarzyszy przyspieszony oddech oraz wzrasta tętno, mięśnie stają się napięte. Lęk pojawiający się w momencie ataku, jest całkowicie irracjonalny i nie zrozumiały dla drugiego człowieka. Pojawia się nagle i nigdy nie można przewidzieć, kiedy nadejdzie. Wszystko zależy od sytuacji która wywołała lęk, osoby które mogły być przyczyną zdenerwowania czy po prostu wynikające z danego schorzenia lub zaburzenia.

Atakom paniki towarzyszą także takie charakterystyczne objawy jak:

  • tzw. zimne poty,
  • uczucie braku tchu,
  • zawroty głowy,
  • dreszcze,
  • kłucie w klatce piersiowej,
  • wymioty,
  • bladość skóry,
  • paraliż całego ciała,
  • drżenie.

Mężczyzna chowa się za stołem

Atak paniki – metody

W sytuacji kiedy czujemy że nadchodzi atak, w pierwszej kolejności najlepiej unormować oddech. Należy oddychać spokojnie, powoli i równomiernie. Pomaga w tym skupienie się na jednym punkcie. W sytuacji kiedy czujemy że nie damy rady powstrzymać emocji wiążących się z napadem lęku, wówczas nie warto ich powstrzymywać. Jeśli czujemy że zbiera się napłacz, to płaczmy. Jeśli chcemy krzyczeć, krzyczmy. To może również pomóc uspokoić się, rozładować całe napięcie. Kiedy pierwsze objawy paniki złagodnieją, wówczas z kimś porozmawiać. W sytuacjach kryzysowych, gdzie lęk i strach bierze nad nami górę, nikt nie chce być sam. Jest to nawet nie wskazane.

Jeżeli czujemy że lęk i strach bierze kontrolę nad naszym życiem, a nasz organizm i psychika są umęczone ciągłymi napadami, wówczas konieczne jest skorzystanie z pomocy specjalisty. Długotrwałe napady paniki mogą doprowadzić człowieka na skraj wytrzymałości zarówno psychicznej, jak i fizycznej a wtedy, mogą dziać się naprawdę różne i nieprzewidziane rzeczy.

Dlaczego puchną nogi? Jak zapobiegać opuchniętym nogom?

Stopy w misce z kwiatami

Na obrzęki nóg składa się bardzo wiele czynników. Na pewno sprzyja im zbyt długie i częste spędzanie dnia w pozycji siedzącej, różnego rodzaju schorzenia i problemy układu krążenia lub układu moczowego. Aby pozbyć się nieestetycznych i utrudniających swobodne poruszanie się obrzęków nóg, należy podjąć stosowne kroki w tym kierunku. Jakie to kroki? O tym powiemy w niniejszym artykule.

  1. Dlaczego puchną nogi?
  2. Jakie objawy puchnięcia nóg?
  3. Jakie domowe sposoby na opuchnięte nogi?

1. Dlaczego puchną nogi?

Przyczyn puchnięcia nóg można dopatrywać się w wielu czynnikach, jednak najczęściej dochodzi do zatrzymania płynu w tkankach, co powoduje powstawanie obrzęków w dolnych partiach ciała. Również dolegliwości związane z układem krążenia, układem limfatycznym lub niewydolność nerek, może powodować nieustanne puchnięcie nóg. Długotrwałe siedzenie np. przed komputerem a także wielogodzinne stanie, sprzyja problem związanym z puchnięciem i obrzękami nóg.

Do najczęstszych przyczyn opuchlizny nóg zalicza się również:

    • przewlekłą niewydolność żylną,
    • zakrzepica żył dolnych,
    • niewydolność serca i choroby serca takie jak zapalenie osierdzia czy kardiomiopatię,
    • marskość wątroby,
    • ciąża.

2. Jakie objawy puchnięcia nóg?

W zależności od przyczyny opuchlizny, obrzęki mogą przyjmować różny kształt i rozmiar. W przypadku niewydolności krążenia najczęściej opuchnięte są kostki oraz stopy. Jeżeli mowa o marskości wątroby, wówczas opuchnięciu ulegają całe kończyny dolne. Dzieje się tak za sprawą upośledzonej syntezy przez wątrobę białek, a zwłaszcza albumin, będącymi odpowiedzialnymi za utrzymanie prawidłowego ciśnienia onkotycznego krwi.

W sytuacji kiedy zaburzona jest prawidłowa praca nerek, wówczas dochodzi do tzw. retencji wody. Innymi słowy, przez złą pracę nerek woda w organizmie jest nieprawidłowo transportowana i w efekcie, jej nadmiar gromadzi się oraz odkłada, głównie w dolnych partiach ciała. Są to tzw. obrzęki hydrostatyczne i występują również u osób prowadzących siedzący tryb życia. Opuchnięte są wówczas kostki i podudzia. W zespole nerczycowym natomiast dochodzi do nadmiernej utraty białka wraz z moczem, co powoduje zmniejszenie ciśnienia onkotycznego osocza a to w znacznym stopniu, wzmaga powstawanie obrzęków.

Opuchlizna nóg staje się bardzo niebezpieczna kiedy mowa o zakrzepicy żył dolnych. W wyniku tej choroby, powstają zakrzepy w układzie żył głębokich. Dotyka najczęściej żyły piszczelowe oraz strzałkowe. Zazwyczaj nie daje żadnych objawów i ustępuje samoistnie. Natomiast kiedy zakrzepy gromadzą się w żyłach podkolanowych, udowych czy biodrowych, wówczas znacznie wzrasta ryzyko rozwoju zatorowości płucnej. Bardzo niebezpieczną przyczyną puchnięcia nóg jest zakrzepica żył głębokich.

kobieta trzyma się za nogi

3. Jakie domowe sposoby na opuchnięte nogi?

Aby uniknąć lub zminimalizować problem spuchniętych nóg, warto zadbać o aktywność fizyczną. Nie muszą być to ciężkie i wytężone ćwiczenia, wystarczą regularne spacery, jazda na rowerze, basen, siłownia przynajmniej 2 razy w tygodniu. W przypadku siedzącej pracy, warto poświęcić chwilę aby wyjść na świeże powietrze i rozprostować nieco nogi. Można przejść się kilka metrów i poruszać przy tym stopami (ruchy okrężne).

Również właściwa dieta ma tutaj swoje zasługi. Powinna być bogata w produkty zawierające potas, który wspomaga gospodarkę wodną oraz pracę mięśni. Potas zawierają takie produkty jak pomidory, banany a także ziemniaki, rośliny strączkowe, orzechy, pestki słonecznika oraz cytrusy. Warto włączyć również produkty o działaniu moczopędnym takie jak pietruszka, arbuz, truskawki i czereśnie. Należy unikać soli, ponieważ w dużym stopniu odpowiedzialna jest za zatrzymywanie płynów w organizmie. Bardzo ważne jest spożywanie dużej ilości wody, o najmniej 8 szklanek niegazowanej wody dziennie. Pomaga to w pozbyciu się nadmiaru nagromadzonych płynów.

Opuchnięte nogi nie tylko wyglądają nieestetycznie ale przede wszystkim, są oznaką tego że w naszym organizmie dzieje się coć niedobrego i opuchlizna, jest tego wyraźnym znakiem. Nigdy nie lekceważmy takich sygnałów wysyłanych przez organizm, ponieważ może się to źle dla nas skończyć.

Bruksizm – co to jest? Objawy, przyczyny zgrzytania zębami?

Dentysta podczas zabiegu

Bruksizm to określenie na nadmierne zgrzytanie zębami. Jest to problem, z którym zmaga się wiele osób i przeważnie nie robią oni tego świadomie. Wbrew pozorom takie zachowanie, może nieść za sobą poważne konsekwencje od problemów z bólem głowy i wzrokiem, po kłopoty z kręgosłupem włącznie. Na czym polega bruksizm? Skąd bierze się ten problem i jak go rozwiązać? O tym przeczytasz w artykule poniżej.

Bruksizm – definicja

Bruksizmem fachowo określa się mimowolne zaciskanie oraz zgrzytanie zębami. Mówi się o tym wtedy, gdy człowiek zaciska szczękę nawet do 10 razy mocniej niż zazwyczaj. Ciągnie to za sobą szereg poważnych konsekwencji w tym uszkodzenia zębów, przyzębia czy stawów skroniowo – żuchwowych. Do tego dochodzą także zaburzenia równowagi przez nadmiernie napięte mięśnie żwaczowe i mimiczne. Szczęki osób zmagających się z bruksizmem są bardziej kwadratowe i masywniejsze, niż przed pojawieniem się choroby. Dzieje się tak, ponieważ zgrzytając zębami i zaciskając je, napinane są żwacze które odpowiadają za żucie. Dochodzi również do zmian w obrębie żuchwy, ponieważ nadmierne zgrzytanie zębami powoduje powstawanie stanów zapalnych okolic zębów, dziąseł a nawet może prowadzić do wypadania zębów.

Bruksizm – objawy

Oprócz migreny, bruksizmowi mogą towarzyszyć takie bóle i dolegliwości jak:

  • ścieranie i pękanie zębów,
  • ubytki w zębach,
  • krwawienie dziąseł,
  • przygryzanie policzków i języka,
  • bóle w okolicach stawów skroniowych lub kąta żuchwy,
  • zaburzona praca żuchwy przy otwieraniu lub zamykaniu ust,
  • ból w okolicy oczodołów,
  • suchość oka,
  • szum w uszach,
  • ból ucha,
  • zaburzenia równowagi.

Patrząc na to ile problemów i dolegliwości płynie z bruksizmu, każdy zapewne w tym momencie sobie pomyślał że to przecież tylko zwykłe zgrzytanie zębami. Jak widać, małe rzeczy mogą wyrządzić wiele szkód.

Pacjentka podczas wiyty u dentysty

Bruksizm – leczenie

W przypadku bruksizmu może się okazać, że jeden specjalista może nie wystarczyć. Konieczna jest opieka gnatofizjologiczna (leczenie szczęki), stomatologiczna, ortodontyczna oraz współpraca z protetykami zębowymi. Często zalecane jest zakładanie na noc specjalnej nakładki na zęby, która uniemożliwia ścieranie zębów i wspomaga wyrównanie zgryzu. Bardzo ważna jest również współpraca z neurologiem, psychologiem oraz terapeutą manualnym.

Jest to kolejny przykład na to, jak z pozoru niewinny nawyk może przekształcić się w poważną chorobę i narobić niezłego zamieszania w organizmie. Jeżeli kogoś dotknęło właśnie to schorzenie, to czym prędzej szukajcie profesjonalnej pomocy i nie pozwólcie, aby przejęło nad wami kontrolę.

Arytmia serca – jak leczyć zaburzenia pracy serca?

Mężczyzna łapie się za serce

Arytmia to zaburzenia rytmu serca które cechuje przyśpieszenie, zwolnienie oraz nieregularność w jego funkcjonowaniu. Może przebiegać całkowicie bezobjawowo, jednak w zdecydowanej większości przypadków jest stanem zagrażającym życiu. Czynnikami powodującymi zaburzenia rytmu serca są najczęściej choroby zastawek oraz mięśnia serca. Jak objawia się arytmia serca i jak ją leczyć. O tym przeczytasz w niniejszym artykule.

  1. Arytmia serca przyczyny
  2. Arytmia serca objawy
  3. Arytmia serca rodzaje
  4. Arytmia serca leczenie

1. Arytmia serca przyczyny

Zaburzenia rytmu pracy serca pojawiają się najczęściej na skutek zaburzeń rytmiczności lub częstotliwości tworzenia bodźców w węźle zatokowym bądź wynikających także, z zaburzeń ich przewodzenia w tzw. układzie przewodzącym. Powodem zaburzeń rytmu pracy serca może być również nadmierna pobudliwość mięśnia sercowego, jego nadmiernego reagowania na bodźce i wytwarzania skurczów dodatkowych z pozazatokowych ośrodków bodźcotwórczych. Następuje wówczas zmiana częstości lub nieregularność pracy serca.

2. Arytmia serca objawy

Zaburzenia rytmu serca dają różne objawy, a niekiedy przebiegają bezobjawowo. W zależności od rodzaju zaburzenia, objawy przybierają inny charakter. Najczęstszym objawem jest jednak typowe kołatanie serca, czyli szybkie i nierównomierne bicie serca. Czasami odczuwalne jest swego rodzaju szarpnięcie w okolicach serca, kaszel oraz dławienie. Samo to uczucie trwa krótką chwilę i ustępuje samoistnie ale zdarza się, że powraca. Arytmii mogą towarzyszyć także tzw. skurcze dodatkowe, które dają wrażenie „przeskakiwania” w klatce piersiowej a nawet, chwilowego zatrzymania pracy serca. Pojawienie się skurczów nie tylko powoduje dodatkowy dyskomfort, ale ciągnie za sobą szereg dodatkowych dolegliwości jak zawroty głowy, uczucie dławienia, zasłabnięcie a nawet, utraty przytomności. Arytmii mogą towarzyszyć również duszności.

Lekarz wypełnia kartę zdrowia

3. Arytmia serca rodzaje

Jak już wspomniano, zaburzenia pracy serca mają różny charakter, w zależności od rodzaju zaburzenia. Do najbardziej charakterystycznych zaliczamy:

  • Niemiarowość oddechowa – objawia się stopniowym przyspieszaniem rytmu zatokowego pracy serca podczas wykonywania wdechu oraz powolnym jego zwalnianiem, w czasie wydechu. Znacznie częściej pojawia się dzieci i młodzieży, niż u dorosłych. Na niemiarowość oddechową szczególnie narażone są osoby z zaburzeniami układu autonomicznego. Co ciekawe, niemiarowości oddechowej nie trzeba leczyć, wystarczy podanie odpowiednich środków uspokajających.
  • Częstoskurcz – o częstoskurczu mówimy wtedy, gdy częstość rytmu zatokowego utrzymuje się pomiędzy 100 a 220 skurczów na minutę. Jest to stan wynikający z nadmiernego stresu, podniecenia psychicznego, jak również obciążenia organizmu spowodowanym nadmiernym wysiłkiem fizycznym. Częstoskurcz zanika, kiedy wyeliminujemy przyczynę stresu lub pobudzenia bądź po przyjęciu stosownych środków uspokajających. Częstoskurcz nie wymaga interwencji lekarskiej, nie ma konieczności wzywania karetki pogotowia. Nie mniej jednak, warto udać się na wizytę lekarską.
  • Rzadkoskurcz – to sytuacja, w której częstość rytmu zatokowego jest mniejsza niż 60 skurczów serca na minutę. Może występować podczas snu oraz w stanach wzmożonego napięcia nerwów błędnych (nerwowego układu współczulnego). Jeśli rzadkoskurcz pojawia się w określonych stanach chorobowych lub u starszych, wówczas oprócz zwolnienia rytmu pracy serca pojawia się osłabienie, senność czy omdlenia. W takich przypadkach, natychmiastowa pomoc lekarska jest wręcz konieczna.

4. Arytmia serca leczenie

Leczenie zaburzeń rytmu serca zależy od rodzaju arytmii, jej natężenia oraz występujących objawów. Badania lekarskie mają na celu określenie, czy zaburzenia mają charakter łagodny czy złośliwy. Leczeni obejmuje środki farmakologiczne, zabiegi operacyjne ale także zakłada zmianę stylu życia, stosowanie zdrowej diety i utrzymywanie prawidłowej wagi ciała. Konieczne jest odstawienie papierosów w przypadku palącego pacjenta.

Z sercem nie ma żartów. Jeśli nie zadbamy o jego prawidłowe funkcjonowanie, może się to dla nas bardzo źle skończyć. Bez serca żyć się nie da więc jeśli zależy nam na długim życiu, musimy się o to postarać.

Ból korzonków – czym jest? Objawy, leczenie

Mężczyzna poddawany masażowi pleców

Korzonki nerwowe to włókna nerwowe, które odchodzą od rdzenia kręgowego między kręgami. Są bardzo delikatne i posiadają wrażliwą strukturę. Dlatego też zapaleniu korzonków, towarzyszy ogromnym i rozległy ból. Skąd biorą się dolegliwości związane z korzonkami? Jakie są ich objawy i metody leczenia? Na te pytania odpowiadamy w poniższym artykule.

1. Przyczyny zapalenia korzonków

Jedną z głównych przyczyn zapalenia korzonków jest ucisk na korzeń nerwowy. Do problemów z korzonkami przyczyniają się również niektóre choroby kręgosłupa jak skolioza, dyskopatia czy choroba zwyrodnieniowa. Również przeciążenie kręgosłupa podczas wzmożonej aktywności fizycznej, ćwiczeń, dźwigania zbyt ciężkich przedmiotów może spowodować problemy z korzonkami. Także podczas wykonywania zbyt szybkich i gwałtownych ruchów, możemy doprowadzić do uszkodzenia krążka międzykręgowego czyli innymi słowy, może wypaść dysk.

Do problemów z korzonkami przyczyniają się również takie czynniki jak:

choroby zapalne stawów i kości,
infekcje wirusowe lub bakteryjne,
stres,
otyłość,
zbyt mała aktywność fizyczna,
choroby przewlekle jak cukrzyca, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych itp.

2. Objawy zapalenia korzonków

Najbardziej charakterystycznym objawem zapalenia korzonków jest nagły, ostry ból w dolnej partii pleców, promieniujący na pośladki oraz wzdłuż rąk lub nóg. Ból promieniujący na dolne partie ciała oraz do rąk, to tzw. rwa kulszowa natomiast ból pojawiający się w okolicy lędźwiowej, to lumbago. Zdarza się, że ból pojawia się również w górnej części pleców i promieniuje do karku albo do stawu ramiennego. Niezależnie od tego, w której partii ciała pojawia się ból, jest on tak silny że nie można nawet wstać z łóżka. Do tego często pojawiają się dodatkowo mrowienia, odrętwienia, utrata siły w nogach i rękach, bolesne skurcze mięśni. W niektórych przypadkach, pojawiają się także problemy z oddawaniem moczu lub stolca, gorączka oraz bóle głowy.

3. Metody leczenia zapalenia korzonków

Osoby zmagające się z zapaleniem korzonków, muszą przez kilka najbliższych dni leżeć w łóżku. Ma to na celu odciążenie kręgosłupa. Samo leczenie korzonków, opiera się na łagodzeniu bólu poprzez zastosowanie odpowiednich leków przeciwbólowych, leków rozluźniających mięśnie które w sytuacji zapalenia korzonków, stają się bardzo napięte. Dużą ulgę przynoszą także masaże i ćwiczenia fizjoterapeutyczne, które nie tylko minimalizują ból ale pomagają również wzmocnić kręgosłup. Czasem stosowane są także zabiegi krioterapii (poddawanie ciała na maksymalnie trzyminutowe działanie bardzo niskich temperatur co działa przeciwbólowo), laseroterapii oraz nagrzewanie lampą, co ma na celu rozluźnienie spiętych mięśni. Jednak ponad wszystko, zalecany jest odpoczynek i spędzanie jak najwięcej czasu w pozycji lezącej. Niewyleczone do korzonki mogą doprowadzić do powstania niedowładu a wtedy jedynym ratunkiem, jest operacja.

Wydawać by się mogło, że bóle korzonków to nic wielkiego. Jak się jednak okazuje, właśnie te z pozoru niewinne dolegliwości mogą dać się mocno we znaki i mieć katastrofalne skutki, jeśli nie zareagujemy w porę i nie podejmiemy odpowiedniego leczenia.