Renta, grupa inwalidzka – na jakie choroby przysługuje?

Mając określone problemy zdrowotne, w niektórych przypadkach można starać się o otrzymanie grupy inwalidzkiej, a czasami, nawet dodatkowych świadczeń w postaci renty. Komu i kiedy to przysługuje? Czym jest renta i grupa inwalidzka?

Czym jest grupa inwalidzka?

Nazwa ta obecnie często mylnie jest kojarzona z orzeczeniem o niepełnosprawności. Za określeniem „grupa inwalidzka” kryje się nic innego, jak świadczenie, które przyznawano chorym do 1997 roku włącznie. W późniejszym czasie system uległ zmianie i dziś mamy do czynienia z orzeczeniem o niepełnosprawności, które przysługuje każdej osobie chorej, jeżeli jej schorzenie mieści się w wybranej grupie i ma swoje potwierdzenie w badaniach lekarskich. Co więcej, mogą je otrzymać osoby, które udowodnią, że naruszenie ich sprawności wpływa na ich możliwości zawodowe, społeczne czy nawet codzienne. Orzeczenia o niepełnosprawności, przyznaje się w dwóch celach – rentowych i nierentowych.

Mimo iż obecnie grup inwalidzkich już się nie przyznaje, wciąż istnieje spora liczna osób, które je posiada. Ich ważność nie wygasła. Ulgi i uprawnienia wciąż są względem nich uznawane.

Jakie są grupy inwalidzkie?

Gdy funkcjonował jeszcze system orzecznictwa oparty na grupach inwalidzkich, możliwe było przypisanie chorego do jeden z trzech kategorii – pierwszej, drugiej albo trzeciej grupy. Po zmianach systemu oznaczenia liczbowe zostały zmienione i dziś mówi się przede wszystkim o orzeczeniach o niepełnosprawności w stopniu lekkim, umiarkowanym oraz znacznym.

Stopień lekki przyznawany jest osobom o niewielkiej niepełnosprawności, które mają tylko lekkie ograniczenia i możliwości do wykonywania pracy. Stopień umiarkowany cechuje się większymi ograniczenia i może wiązać się z całkowitą lub częściową niezdolnością do pracy. Na rynku zawodowym najczęściej realizują się w zakładach pracy chronionej, gdzie możliwe jest dostosowanie stanowiska do potrzeb. Znaczny stopień niepełnosprawności z kolei przyznawany jest osobom całkowicie niezdolnym do pracy, które wymagają stałej opieki.

Niepełnosprawny męzczyzna na wózku

Orzeczenie o niepełnosprawności do celów rentowych i nierentowych

Orzeczenie o niepełnosprawności może zostać przyznane albo do celów rentowych, albo nierentowych. W pierwszym przypadku mamy do czynienia z osobami, które ze względu na swój stan zdrowia, które zostało nadszarpnięte konkretną chorobą lub wypadkiem, nie są w stanie pracować i zarabiać. Tutaj także można wyróżnić trzy grupy określające stopień niezdolności. Pierwszy z nich uznaje, że osoba taka nie może pracować, a także samodzielnie prowadzić swojego życia. Druga grupa odpowiada wyłącznie niezdolności do wykonywania pracy. Trzecia określa, że ta niezdolność jest tylko częściowa lub wymaga przekwalifikowania.

Orzeczenie o niepełnosprawności do celów rentowych załatwia się w ZUS-ie lub w KRUS-ie, a z kolei te do celów nierentowych w Powiatowych Zespołach do spraw Orzekania o Niepełnosprawności, które najczęściej mieszczą się w siedzibach MOPS-u.

Czym jest renta inwalidzka?

Renta inwalidzka przysługuje osobom częściowo lub całkowicie niezdolnym do pracy zarobkowej, przez się nie mają oni możliwości samodzielnego życia i utrzymania. Jest to świadczenie przyznawane w określonej kwocie i zazwyczaj tylko na określony czas, ale możliwe jest też otrzymanie renty stałej. Aby ją dostać, trzeba przed komisją lekarską udowodnić, że jest się niezdolnym do pracy, posiada się wymagane okresy składkowe i nieskładkowe, a także że niemożność pracy powstała w okresach składkowych, czyli wówczas, gdy miało się ubezpieczenie. Wymagane okresy składkowe i nieskładkowe uzależnione są od wieku.

Ile wynosi renta inwalidzka? Dla osób częściowo niezdolnych do pracy jest to 900 zł, a dla całkowicie niezdolnych 1200 zł. W przypadku renty wynikającej z niezdolności z powodu wypadu można pobierać świadczenie w wysokości 1080 zł lub 1440 zł.

Jak dostać rentę inwalidzką?

Żeby dostać rentę inwalidzką czy to z tytułu niezdolności do pracy, czy z powodu wypadku, konieczne jest złożenie wniosku do odpowiedniego organu administracyjnego, czyli ZUS-u. Trzeba przedstawić wszystkie niezbędne dokumenty, a także zgłosić się na komisję lekarską, która określi, czy nas stan kwalifikuje do pobierania świadczenia.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *