Parawan medyczny, prosta rzecz ale większy komfort pacjenta

Parawan medyczny, prosta rzecz ale większy komfort pacjenta

Są takie rzeczy, do których obecności jesteśmy tak przyzwyczajeni, że kompletnie nie zdajemy sobie sprawy z ich istnienia. Sytuacja zmienia się diametralnie w momencie, gdy ich zabraknie. Znasz to? Z pewnością! Jedną z takich rzeczy jest na przykład… parawan medyczny. To prosta rzecz, ale zdecydowanie poprawia komfort pacjenta. Co warto wiedzieć o parawanie medycznym?

Parawan medyczny – co warto o nim wiedzieć?

W sytuacji, gdy jesteśmy pacjentami, czy towarzyszymy komuś podczas wizyty u lekarza, często korzystamy z korzyści, jaką daje parawan medyczny. To on daje nam prywatność. Dzięki tego typu osłonie nie wstydzimy się, gdy zachodzi konieczność rozebrania się. Takie parawany medyczne najczęściej właśnie po to się stosuje. Dzięki nim jest się osłoniętym podczas badania w gabinecie lekarskim lub w szpitalu.

Mało kto z nas wie, że jest wiele rodzajów parawanów lekarskich. Ale warto poszerzyć swoją wiedzę i sprawdzić, czym się charakteryzują. Najpopularniejsze parawany medyczne oglądniesz m.in. na www.innow.pl, gdzie można poznać ich rodzaje i przeczytać ich charakterystykę. W jednym miejscu możesz porównać je ze sobą. Choć taki parawan szpitalny raczej jest niezbędny tylko w gabinetach lekarskich, szpitalach i innych tego typu placówkach, to nigdy nie wiadomo, kiedy okaże się konieczny jego zakup.

Podział parawanów medycznych

Choć zapewne wielu z nas nie interesowało się dotychczas tematem, to warto wiedzieć, że da się dokonać podziału parawanów szpitalnych. Czym się przede wszystkim różnią?

Kluczowy może wydać się podział uwzględniający wielkość parawanu szpitalnego. Z uwagi na konstrukcję często nie może być zbyt szeroki, więc aby powiększyć jego powierzchnię, dokłada się skrzydła. Z tego powodu zasłony medyczne da się podzielić na jedno- i wieloskrzydłowe. Oczywiście wszystko po to, by zapewnić pacjentowi maksimum prywatności.

Najpopularniejsze są parawany jednoskrzydłowe. Te spotkamy w większości gabinetów lekarskich. Kupić można też parawan medyczny dwuczęściowy. Taki sprawdza się zwłaszcza do osłony łóżek szpitalnych. Aby w pełni odosobnić pacjentów leżących, można kupić parawan lekarski 3-częściowy. Zazwyczaj ma szerokość minimum 200 cm. Takie parawany wieloczęściowe da się składać, aby łatwiej je było przechowywać i dopasowywać do potrzeb.

Ale to nie wszystkie możliwości. Okazuje się, że nabyć można również parawan teleskopowy. W jego przypadku zakres regulacji szerokości jest banalnie prosty. Po prostu rozsuwa się zasłonę medyczną do pożądanej szerokości.

Warto wiedzieć, że da się kupić również dodatkowy ekran do parawanu lekarskiego. W zależności od typu zasłony nakłada się go na ramę parawanu lub doczepia do teleskopowej rury ściennej.

Rodzaje parawanów lekarskich

Trzeba zwrócić uwagę na to, że to jeszcze nie wszystkie różnice, jakie da się zaobserwować, porównując ze sobą parawany do gabinetów medycznych. Kluczowy jest też sposób montażu zasłony. Zdecydowanie najbardziej uniwersalne są parawany medyczne na kółkach. W zależności od okoliczności można przestawić je w każde miejsce, czy zmienić kąt ich ustawienia. Takie parawany medyczne przejezdne zwykle mają jednak znacznie mniejszą powierzchnię.

Drugim typem zasłon do gabinetów lekarskich i szpitali, są te montowane do ściany lub sufitu. Z uwagi na inwazyjny montaż są mniej popularne. Jednak doskonale sprawdzają się w szpitalach. Z racji swojej szerokości takie osłony pozwalają na odgrodzenie od siebie pacjentów leżących na sali, co daje im poczucie prywatności.

Jakie są objawy dysleksji? Jak rozpoznać dysleksję?

Jakie są objawy dysleksji? Jak rozpoznać dysleksję?

Odkąd nauczyliśmy się pisać i czytać, mamy możliwość wykorzystania tych umiejętności w praktyce. Niekiedy sprawnie posługujemy się mową, czy pisaniem, lecz niektóre osoby mają z tym duży problem. Jaki może być tego powód? W niniejszym artykule będziemy się odnosić do dysleksji, oraz jej objawach. Ponadto wskażemy najistotniejsze przyczyny występowania dysleksji. Zapraszam do czytania.

Czym jest dysleksja?

Jeśli twoje dziecko ma trudności w nauce czytania i ma kłopot w pisaniu prostych zdań – to może być dysleksja. Ogólnie rzecz biorąc termin ten jest bardzo powszechny, ponieważ to schorzenie występuję w częstszych przypadkach u dzieci rozpoczynające naukę w szkołach. Większość rodziców nawet nie zdaje sobie sprawy, że ich pociecha może mieć dysleksje – jeśli zauważą problem w pisaniu i czytaniu u dziecka. Stąd w szkołach są przeprowadzane różne testy na dysleksję, aby sprawdzić, czy dane dziecko nie posiada tego objawu. Testy przeprowadzane są nie tylko po to, aby się dowiedzieć o schorzeniu u ucznia, ale także udzielają pomocy w formie specjalnej nauki dla takich dzieci – często są dodawane minuty przy testach pisemnych.

Jakie są objawy dysleksji?

Dysleksja sama w sobie jest czymś problematycznym i trzeba jednak sięgnąć po pomoc osób trzecich. Testy na dysleksję są zazwyczaj przeprowadzane w klasach 4, gdzie dziecko jest zdolne do pisania prostych zdań i posiada umiejętność podstawowego czytania. Jeśli dziecko przez dłuższy czas zastanawia się, jak napisać dany wyraz, bądź ma problem z przeczytaniem pewnego słowa, może to być wstępny objaw dysleksji. W takim przypadku uczeń dostaje pomoc od psychologa szkolnego, w celu przeprowadzeniu badań. Objaw nie musi występować tylko w szkołach. Gdy rodzice pomagają dziecku przy odrabianiu lekcji, mogą także wykryć problem. Jeśli opiekun zauważy niepokojący objaw u swojego dziecka, musi udać się do specjalisty w celu otrzymania pomocy, bądź samemu spróbować pomóc dziecku. W jaki sposób? Można razem przeczytać krótką książkę i przeanalizować wyraz, z którym ma problem. Zalecane jest przeczytanie książki po 2-3 razy, aby dziecko mogło oswoić się z pewnymi wyrazami, które mogą ułatwić mu w pisowni, a także w czytaniu.

Jak rozpoznać dysleksje?

Wczesny objaw dysleksji może być ujawniony nie tylko w trakcie nauki. Można też rozpoznać to schorzenie już we wcześniejszym etapie rozwoju dziecka. Jak rozpoznać dysleksję? Jeśli dziecko nauczyło się wiązać sznurówki, a ma problem w zawiązywaniu supłów, może wskazywać na wczesny objaw dysleksji, lecz nie musi. W tym celu, należy bacznie obserwować czynność jaką twoje dziecko wykonuje – czy sprawnie, czy ze zastanowieniem. Ogólnie podstawowe aktywności, które zostały nauczone przez opiekuna mogą powodować ten objaw, jednakże nie musi wskazywać jednoznacznie na to schorzenie. Jeśli zobaczysz, że twoje dziecko nie radzi sobie z prostymi czynnościami, na wszelki wypadek udaj się do psychologa, w celu potwierdzenia objawu dysleksji.

Jak zmniejszyć żołądek operacyjnie?

Jak zmniejszyć żołądek operacyjnie?

Walka z otyłością, zwłaszcza bardzo dużą, której towarzyszą choroby współistniejące, może być bardzo trudnym wyzwaniem. Warto wiedzieć, że możliwe do wykonania są zabiegi chirurgii bariatrycznej, które znacząco ułatwią utratę wagi. Jak można zmniejszyć żołądek operacyjnie?

Jakie są metody operacyjnego zmniejszania żołądka?

Zmniejszanie żołądka to jeden z zabiegów chirurgii bariatrycznej, który może być przeprowadzany na kilka sposobów – w zależności od potrzeb i stanu zdrowia pacjenta. Pierwsza z metod na operacyjne zmniejszenie żołądka to bypass żołądkowy. Zazwyczaj stosowny jest u osób, które borykają się z ogromną nadwagą, ponieważ pozwala na utratę nawet 85% masy ciała. Polega na zmniejszeniu pojemności żołądka oraz części jelita mającej kontakt z pokarmem, przez co zniwelowana jest nie tylko ilość przyjmowanych pokarmów, ale i kalorii przyswajanych przez organizm. Drugi ze sposobów na zmniejszenie żołądka w sposób operacyjny to mankietowa resekcja żołądka, która stanowi najczęściej stosowaną pomoc w redukcji wagi. W czasie zabiegu usuwane jest około 80% żołądka, przez co pacjent po operacji je znacznie mniej. Najmniej inwazyjną metodą zmniejszenia żołądka jest zastosowanie balonu wewnątrzżołądkowego, który wypełniony może być powietrzem bądź płynem (maksymalnie 700 ml). Może pozostać on w ciele pacjenta przez 6 miesięcy. Po tym czasie powinien być usunięty. Często stanowić doraźnie rozwiązanie wspomagające utratę wagi, ale i przygotowanie do kolejnej, bardziej zaawansowanej operacji bariatrycznej – bypassów żołądka bądź jego mankietowej resekcji.

Warto podkreślić, ze zabieg zmniejszenia żołądka nie jest sam w sobie metodą na zrzucenie nadmiaru kilogramów i powrót do zdrowia. Do uzyskania oczekiwanych efektów konieczne jest także spożywanie zdrowych, zbilansowanych posiłków, nieobjadanie się oraz aktywności fizyczna, które mają wpływ nie tylko na redukcję wagi, ale i ogólne samopoczucie oraz stan organizmu.

Wskazania do operacyjnego zmniejszania żołądka

Zabieg operacyjnego zmniejszenia żołądka zazwyczaj wykonywany jest u pacjentów w wieku 18 – 65 lat, jednak w uzasadnionych przypadkach może być przeprowadzony u pacjentów młodszych bądź starszych. Głównymi wskazaniami do wykonania operacji zmniejszenia żołądka są olbrzymia otyłość (BMI powyżej 40) i umiarkowana otyłość (BMI powyżej 35) z chorobami współistniejącymi wywołanymi przez nią (np. bezdech senny, cukrzyca, podwyższony cholesterol czy nadciśnienie). Dodatkowo do operacji zmniejszenia żołądka mogą zostać zakwalifikowane osoby, których BMI waha się pomiędzy 30 a 35 i cierpią oni na cukrzycę typu 2, która jest odporna na działanie insuliny oraz leków doustnych. Redukcja wagi bardzo często pozwala na wyeliminowanie tych schorzeń.

U kogo nie może zostać wykonany zabieg chirurgii bariatrycznej?

Mimo niezwykle pozytywnych zdrowotnych efektów, jakie może przynieść chirurgiczne zmniejszenie żołądka, warto wiedzieć, że nie u każdego zabieg ten może być wykonany. Istnieje szereg przeciwwskazań do wykonania zabiegu. Specjaliści często zwracają uwagę na:

  • AIDS,
  • choroby endokrynologiczne,
  • choroby nowotworowe,
  • choroby zapalne przewodu pokarmowego,
  • ciężkie zaburzenia krzepliwości krwi,
  • refluks żołądka,
  • uzależnienie od alkoholu lub środków odurzających,
  • wszelkiego rodzaju zburzenia psychiczne, m.in. zaburzenia odżywiania, schizofrenia, ciężka depresja, przypadki, gdy pacjent nie może wydać świadomej zgody na zabieg.

Ponadto zabieg zmniejszania żołądka nie jest przeprowadzany u osób, które niedawno przebyły chorobę stanowiącą zagrożenie życia np. zwał czy udar.

Choroba Parkinsona – na czym polega, czy da się leczyć?

Choroba Parkinsona – na czym polega, czy da się leczyć?

Za jedną z częściej pojawiających się chorób wieku starczego uważa się chorobę Parkinsona. Związana jest ona z upośledzeniem układu nerwowego i kojarzy nam się przede wszystkim z drżeniem rąk. Na czym konkretnie to polega? Jakie są objawy, przyczyny? Czy chorobę Parkinsona da się leczyć?

Choroba Parkinsona – kto jest narażony?

Chorobę Parkinsona uważa się za schorzenie wieku starczego, jako że najczęściej zapadają na nie osoby powyżej 55 roku życia. Nazwa wywodzi się od Jamesa Parkinsona, lekarza, który jako pierwszy rozpoznał to schorzenie i dość dokładnie je opisał. Miało to miejsce w 1817 roku. Od tamtej pory postępy w medycynie znacznie poszerzyły naszą wiedzę na ten temat. Wiemy między innymi, że znacznie częściej zapadają na nią mężczyźni niż kobiety, a średnia wieku pierwszych symptomów to około 58 lat, choć zdarzają się chorzy młodsi, nawet przed czterdziestką. Liczba osób z chorobą Parkinsona rośnie z roku na rok, jako że zazwyczaj chorują osoby starsze, a obecnie mamy zdecydowanie społeczeństwo starzejące.

Jak objawia się choroba Parkinsona?

W przypadku choroby Parkinsona, mamy do czynienia z postępującym zaburzeniem neurologicznym. Pierwsze symptomy są niejasne, a schorzenie rozwija się bardzo powoli, nawet przez kilka lat. Początkowo mogą pojawić się takie objawy jak osłabienie, zmęczenie czy niezgrabność i spowolnienie ruchów. Łatwo pomylić to ze zmianami reumatycznymi. Dopiero na późniejszym etapie, widać większe zmiany, jak choćby zaburzenia równowagi, problemy z chwytaniem i wstawaniem, a także drżenie kończyn. Osoby z chorobą Parkinsona najczęściej mają sylwetkę lekko pochyloną do przodu i zmagają się z licznymi problemami codziennych czynności.

Starszy pan

Jakie są przyczyny choroby Parkinsona?

Dzięki temu, że choroba ta znana jest już od dawna, dzięki postępowi medycyny udało się określić, co stoi za rozwojem Parkinsona. Odpowiedzią na to pytanie są przede wszystkim komórki nerwowe, a konkretnie fakt, iż w pewnym etapie życie zaczynają one obumierać. Chodzi konkretnie o komórki znajdujące się za istotą czarną mózgu, które odpowiadają za transmisję danych poprzez neurony i odpowiadają za koordynację ruchów i pracę mięśni. Choroba Parkinsona z reguły nie jest dziedziczna, jednak pewne jej odmiany mogą być. W tym drugim przypadku najczęściej ma się wówczas do czynienia z mutacją genu odpowiedzialnego za syntezę białka, składnika ciałka Lewy’ego. Degradacja tego elementu wpływa zresztą także na rozwój innych chorób neurologicznych.

Czy da się leczyć chorobę Parkinsona?

Mimo tego, jak dużo wiemy o tej chorobie, niestety na chwilę obecną nie ma leków przeciwko chorobie Parkinsona. Nie da się go więc wyleczyć, ale możliwe jest złagodzenie objawów. Wykorzystuje się do tego przede wszystkim odpowiednie środki farmakologiczne, czasem konieczna może być też operacja czy zabieg chirurgiczny. Przepisywane leki najczęściej mają na celu pobudzenie mózgu do produkcji dopaminy, a tym samym produkcji niezbędnych do funkcjonowania neuroprzekaźników. Pozwala to na lepsze przekazywanie informacji w systemie nerwowym, a tym samym na łagodniejszy przebieg choroby i opóźnienie jej rozwoju. Na razie nie ma jednak możliwości ani powstrzymania, ani tym bardziej cofnięcia choroby.

Co pić przy nadkwasocie żołądka?

Co pić przy nadkwasocie żołądka?

Nadkwasota żołądka to nieprzyjemna dolegliwość, która sprawia, że przy spożywaniu posiłków odczuwamy ból żołądka i zmagamy się ze zgagą. Jak sobie z tym radzić? Jakie napoje mogą pomóc przy łagodzeniu dolegliwości?

Nadkwasota żołądka – czym jest?

Gdy pokarm trafia do żołądka, jest poddawany rozpuszczeniu przez soki trawienne, co pozwala na jego dalszą wędrówkę przez ciało. Potrzebne składniki pokarmowe są wchłaniane, reszta zostaje wydalona. Bywa jednak, że ta podstawowa czynność jest zaburzona, a nasz żołądek wytwarza nadmierną ilość kwasu solnego, odpowiedzialnego za trawienie. W ten sposób zwiększa się też kwasowość żołądka, to sprawia, że pH rośnie. Ma to negatywny wpływ na błony śluzowe żołądka, które są bardziej obciążone.

Jakie są przyczyny nadkwasoty żołądka?

Ból żołądka i zgaga to podstawowe objawy nadkwasoty żołądka i nie należą do przyjemnych, skąd jednak się to bierze? Przyczyny mogą być różne, ale w głównej mierze odpowiada za to środowisko, w jakim się żyje, a przede wszystkim nasza własna codzienna dieta. To, co jemy, ma duży wpływ na nasze zdrowie, a nieodpowiednie potrawy mogą znacząco obciążać nasz żołądek, doprowadzając do wielu przykrych dolegliwości. Głównym winowajcą są produkty ciężkostrawne, a także takie bardzo kwaśne oraz ostre. Jedzenie w pośpiechu niestety też nie pomaga. Dlatego ważna jest właściwa dieta.

Co pić przy nadkwasocie żołądka?

To, co jemy i pijemy może nam albo zaszkodzić, albo pomóc. Przy nadkwasocie istotne będzie więc to, co wtłaczamy do naszego żołądka, warto więc zwrócić na to uwagę. Ponieważ przypadłość ta wiąże się ze wyższą kwasowością, konieczne będzie sięganie po napoje cechujące się dużą zasadowością, aby w ten sposób wyrównać poziom pH. Sprawdzić może się więc najlepiej zwykła woda niegazowana, choć warto zwrócić uwagę na jej skład. Warto też sięgać po niektóre zioła, jak choćby prawoślaz lekarski czy nawet lipę. Pomóc może słodkie lub zsiadłe mleko, jogurt, kawa zbożowa z mlekiem, a także napoje mleczno-owocowe i mleczno-warzywne. Lista, jak widać, do najdłuższych nie należy.

Czego nie pić przy nadkwasocie żołądka?

Przy nadkwasocie żołądka trzeba też bardzo uważać na to, co się pije, a lista napojów niedozwolonych i takich, których powinno się ograniczyć, jest dosyć długa. Zalicza się do tego choćby stara dobra czarna kawa, zwłaszcza w mocniejszych odsłonach typu espresso. Lepiej ograniczyć także herbatę, a także napoje owocowe, zwłaszcza soki cytrusowe i pomarańczowe, które są bardzo kwaśne. Zdecydowanie trzeba też zrezygnować z napoi gazowanych typu cola, a także z alkoholu, który pobudza układ trawienny.

Domowe sposoby na nadkwasotę żołądka

Tak naprawdę nadkwasotę żołądka nie trzeba leczyć żadnymi lekami, chyba że zbyt wysoki poziom pH doprowadzi do rozwoju choroby wrzodowej. Na co dzień jednak wystarczy zadbać o właściwą dietę, unikanie określonych potraw i napoi oraz sięganie po te, które pomogą w obniżeniu kwasowości. Więcej robić nie trzeba.

Nadkwasota – objawy, przyczyny. Jak leczyć nadkwasotę?

Nadkwasota – objawy, przyczyny. Jak leczyć nadkwasotę?

Nadkwasota żołądka – przykra dolegliwość, z którą jednak można sobie dość łatwo poradzić. Czym jest, jak się objawia i jakie są jej przyczyny? W jaki sposób leczyć nadkwasotę żołądka?

Nadkwasota żołądka – co to?

Nadkwasota, to zespół dolegliwości żołądkowych, które objawiają się na wiele różnych sposobów. Najczęściej są to zgaga i ból brzucha, ale nie tylko. Problemy z układem trawiennym związane są przede wszystkim z zaburzeniem wytwarzania kwasu solnego, który jest głównym czynnikiem wspomagającym trawienie pokarmów. Wewnątrz naszego organizmu panują określone warunki, jeżeli chodzi o poziom pH – w żołądku zaś powinna być zachowana równowaga zasadowo-kwasowa. Gdy jej nie ma, wówczas pojawia się problem, a wraz z nim przykre dolegliwości, które mogą prowadzić do poważniejszych schorzeń.

Przyczyny nadkwasoty żołądka

Za główną przyczynę nadkwasoty żołądka uważa się nadmierną produkcję kwasu solnego. Jest on nam niezbędny do przetwarzania pokarmów, a tym samym do prawidłowego funkcjonowania układu trawiennego. Rozpuszcza on treść żołądka, umożliwiając pobieranie składników odżywczych, ich wchłanianie oraz transport, z resztki przechodzą dalej. Gdy dochodzi do zaburzenia wytwarzania kwasu solnego, wówczas wytwarzany jest on w nadmiernej ilości, co znacząco obciąża błony śluzowe żołądka.

Powodów, dla których zaburzona zostaje ta równowaga, jest wiele, a najistotniejszą z nich jest nieprawidłowa dieta oraz używki typu alkohol i papierosy. Na nadkwasotę cierpią też często osoby żyjące w stresie i nerwach oraz zażywające niektóre leki. Sprzyja temu także zbytni pośpiech przy jedzeniu, przejadanie się, głodzenie, a także żucie gumy czy ssanie cukierków. Czasem za problem ten odpowiadają także niektóre choroby, jak choćby zakażenie bakteryjne, zanikowe zapalenie błony śluzowej żołądka, niedokrwistość złośliwa, guz wydzielający gastrynę. Czasem przyczyną może być operacyjne usunięcie części żołądka.

Kwaśna cytryna

Objawy nadkwasoty żołądka

Do najczęstszych objawów nadkwasoty żołądka zalicza się przede wszystkim gniotący ból w górnych okolicach brzucha, a także zgagę. Często pojawia się także piekący ból w okolicach mostka i przełyku, a także odbijanie się treścią żołądka z kwaśnym posmakiem. Osoby cierpiące na nadkwasotę, często skarżą się na zaparcia lub biegunki, a także silne uczucie pełności, niestrawność oraz rozdrażnienie i zmęczenie.

Jak leczy się nadkwasotę żołądka?

W większości przypadków nie ma potrzeby farmakologicznego leczenia, ponieważ w zupełności wystarczy zmiana diety i nawyków żywieniowych. Konieczne będzie oczywiście wyeliminowanie lub zminimalizowanie produktów pobudzających wytwarzanie kwasu solnego. Zaleca się spożywanie chudego mięsa (kurczak, indyk, cielęcina), ryb, warzyw (marchew, brokuły, buraki, jarmuż), nabiał (mleko, śmietanka), jaja oraz oleje roślinne, białe pszenne i czerstwe pieczywo. Ważne, by były one bogate w białko oraz błonnik. Powinno się za to ograniczyć węglowodany, tłuszcze, cukry oraz sól. Odpada smażenie na głębokim tłuszczu czy pieczenie, znacznie lepiej, jeżeli posiłki będą gotowane na parze lub w wodzie ewentualnie na niewielkiej ilości tłuszczu. Należy też unikać mocnej kawy i herbaty, napoi gazowanych i używek typu alkohol i papierosy.

Renta, grupa inwalidzka – na jakie choroby przysługuje?

Renta, grupa inwalidzka – na jakie choroby przysługuje?

Mając określone problemy zdrowotne, w niektórych przypadkach można starać się o otrzymanie grupy inwalidzkiej, a czasami, nawet dodatkowych świadczeń w postaci renty. Komu i kiedy to przysługuje? Czym jest renta i grupa inwalidzka?

Czym jest grupa inwalidzka?

Nazwa ta obecnie często mylnie jest kojarzona z orzeczeniem o niepełnosprawności. Za określeniem „grupa inwalidzka” kryje się nic innego, jak świadczenie, które przyznawano chorym do 1997 roku włącznie. W późniejszym czasie system uległ zmianie i dziś mamy do czynienia z orzeczeniem o niepełnosprawności, które przysługuje każdej osobie chorej, jeżeli jej schorzenie mieści się w wybranej grupie i ma swoje potwierdzenie w badaniach lekarskich. Co więcej, mogą je otrzymać osoby, które udowodnią, że naruszenie ich sprawności wpływa na ich możliwości zawodowe, społeczne czy nawet codzienne. Orzeczenia o niepełnosprawności, przyznaje się w dwóch celach – rentowych i nierentowych.

Mimo iż obecnie grup inwalidzkich już się nie przyznaje, wciąż istnieje spora liczna osób, które je posiada. Ich ważność nie wygasła. Ulgi i uprawnienia wciąż są względem nich uznawane.

Jakie są grupy inwalidzkie?

Gdy funkcjonował jeszcze system orzecznictwa oparty na grupach inwalidzkich, możliwe było przypisanie chorego do jeden z trzech kategorii – pierwszej, drugiej albo trzeciej grupy. Po zmianach systemu oznaczenia liczbowe zostały zmienione i dziś mówi się przede wszystkim o orzeczeniach o niepełnosprawności w stopniu lekkim, umiarkowanym oraz znacznym.

Stopień lekki przyznawany jest osobom o niewielkiej niepełnosprawności, które mają tylko lekkie ograniczenia i możliwości do wykonywania pracy. Stopień umiarkowany cechuje się większymi ograniczenia i może wiązać się z całkowitą lub częściową niezdolnością do pracy. Na rynku zawodowym najczęściej realizują się w zakładach pracy chronionej, gdzie możliwe jest dostosowanie stanowiska do potrzeb. Znaczny stopień niepełnosprawności z kolei przyznawany jest osobom całkowicie niezdolnym do pracy, które wymagają stałej opieki.

Niepełnosprawny męzczyzna na wózku

Orzeczenie o niepełnosprawności do celów rentowych i nierentowych

Orzeczenie o niepełnosprawności może zostać przyznane albo do celów rentowych, albo nierentowych. W pierwszym przypadku mamy do czynienia z osobami, które ze względu na swój stan zdrowia, które zostało nadszarpnięte konkretną chorobą lub wypadkiem, nie są w stanie pracować i zarabiać. Tutaj także można wyróżnić trzy grupy określające stopień niezdolności. Pierwszy z nich uznaje, że osoba taka nie może pracować, a także samodzielnie prowadzić swojego życia. Druga grupa odpowiada wyłącznie niezdolności do wykonywania pracy. Trzecia określa, że ta niezdolność jest tylko częściowa lub wymaga przekwalifikowania.

Orzeczenie o niepełnosprawności do celów rentowych załatwia się w ZUS-ie lub w KRUS-ie, a z kolei te do celów nierentowych w Powiatowych Zespołach do spraw Orzekania o Niepełnosprawności, które najczęściej mieszczą się w siedzibach MOPS-u.

Czym jest renta inwalidzka?

Renta inwalidzka przysługuje osobom częściowo lub całkowicie niezdolnym do pracy zarobkowej, przez się nie mają oni możliwości samodzielnego życia i utrzymania. Jest to świadczenie przyznawane w określonej kwocie i zazwyczaj tylko na określony czas, ale możliwe jest też otrzymanie renty stałej. Aby ją dostać, trzeba przed komisją lekarską udowodnić, że jest się niezdolnym do pracy, posiada się wymagane okresy składkowe i nieskładkowe, a także że niemożność pracy powstała w okresach składkowych, czyli wówczas, gdy miało się ubezpieczenie. Wymagane okresy składkowe i nieskładkowe uzależnione są od wieku.

Ile wynosi renta inwalidzka? Dla osób częściowo niezdolnych do pracy jest to 900 zł, a dla całkowicie niezdolnych 1200 zł. W przypadku renty wynikającej z niezdolności z powodu wypadu można pobierać świadczenie w wysokości 1080 zł lub 1440 zł.

Jak dostać rentę inwalidzką?

Żeby dostać rentę inwalidzką czy to z tytułu niezdolności do pracy, czy z powodu wypadku, konieczne jest złożenie wniosku do odpowiedniego organu administracyjnego, czyli ZUS-u. Trzeba przedstawić wszystkie niezbędne dokumenty, a także zgłosić się na komisję lekarską, która określi, czy nas stan kwalifikuje do pobierania świadczenia.

Ageuzja i dysgeuzja – przyczyny, objawy, leczenie

Ageuzja i dysgeuzja – przyczyny, objawy, leczenie

Ageuzja i dyseguzja to dwie dolegliwości powiązane z zaburzeniami smaku. Są bardzo do siebie podobne, choć ich przyczyny, objawy i sposób leczenia mogą być inne. Co warto o nich wiedzieć?

Czym są ageuzja i dysgeuzja?

Mówiąc najprościej, są to po prostu zaburzenia związane z pojęciem smaku. Zmysł ten jest dla nas bardzo ważny, jako że dzięki niemu jesteśmy w stanie odbierać i rozróżniać pokarmy, które spożywamy. Dla jasności smak to pojęcie bardzo szerokie, jako że kubki smakowe znajdują się nie tylko na języku, ale też na podniebieniu, w krtani, a także w przełyku, na wargach oraz w wewnętrznej części policzków. Każdy z nas doskonale wie, że odbiera się cztery główne smaki, czyli słodki, gorzki, słony oraz kwaśny, piątym smakiem jest z kolei stosunkowo nowy umami. Zdarza się jednak, że dochodzi to zaburzeń, które wypaczają zmysł smaku albo całkowicie go wyłączają.

Ageuzja – przyczyny, objawy, leczenie

Ageuzja, to jedno z zaburzeń smakowych, który polega na tym, że całkowicie traci się ten zmysł. Innymi słowy, traci się możliwość na interpretację spożywanego pokarmu. Jej przyczyny mogą być różne i wiązać się między innymi z zakażeniami bakteryjnymi, wirusowymi, czy chorobami neurologicznymi. Czasem na odbiór smaków wpływają także zażywane leki. Jeżeli chodzi o to, co oznacza ageuzja, odpowiedzi może być wiele. Przypadłość ta może wskazywać na inne poważniejsze problemy zdrowotne, jak choćby stwardnienie rozsiane, choroby zapalne i naczyniowe mózgu, chorobę Alzheimera, udar mózgu, ataksję, cukrzycę, boreliozę czy choćby koronawirusa.

Ageuzja nie jest chorobą samą w sobie, tylko objawem innego schorzenia, podstawą leczenia będzie więc wyeliminowanie przyczyn, które za to odpowiadają. Podstawą będzie więc zweryfikowanie, z jakim problemem boryka się pacjent i co stoi za utratą smaku, a potem podjęcie odpowiedniego leczenia. Jeżeli ageuzja jest tylko miejscowa, spowodowana aftą, grzybicą czy infekcją, wówczas leczy się tylko miejscowo.

Jedząca dziewczyna

Dysgeuzja – przyczyny, objawy, leczenie

Dysgeuzja to odmiana ageuzji. Podstawową różnicą jest to, że w tym przypadku mamy do czynienia nie z utratą smaku, a z jego zniekształceniem, wypaczeniem. Możemy więc słabiej wyczuwać smaki, z mniejszą intensywnością, bywa też, że pojawiają się problemy z ich odróżnianiem. Na przykład spożywając pokarmy, wyczuwa się składniki, których w nich nie ma albo nieodczuwanie niektórych z nich. Podobnie jak w przypadku ageuzji, problem ten jest tylko objawem innej choroby. Powodem zniekształcenia odczuć smakowych jest wiele i zaliczają się do tego choroby neurologiczne, leki, używki i wiele innych.

Tak samo, jak przy ageuzji, także i przy dysgeuzji leczy się nie sam objaw, a przyczynę zaburzeń receptorów smakowych. Konieczne będzie więc określenie, z czym boryka się pacjent. Czasami wystarczy np. zmienić dietę oraz poprawić apetyt, by objawy minęły. W innych przypadkach konieczne będzie wdrożenie leczenia właściwego dla danej jednostki chorobowej.

Dlaczego zmysł smaku jest dla nas ważny?

Jedząc, często nie doceniamy walorów smakowych danych potraw. Smakują nam bądź nie, ale nie zwracamy na to większej uwagi. Staje się to jednak widoczne wówczas, gdy pojawiają się zaburzenia związane z tym zmysłem, ponieważ jedzenie nagle traci na wartości. Chodzi tutaj jednak nie tylko o walory estetyczne, ale i bezpieczeństwo. Poprzez kubki smakowe jesteśmy w stanie wyczuć choćby toksyny, a to pozwala nam na uniknięcie spożywania produktów trujących, które mogłyby nam zaszkodzić. Smak jest nam potrzebny, także dla naszego zdrowia i bezpieczeństwa.

Co to jest ageuzja?

Co to jest ageuzja?

Ageuzja to przypadłość w wyniku czego chory zostaje pozbawiony możliwości odczuwania smaków. To jedna z bardziej skrajnych objawów, bowiem można wyróżnić kilka innych rodzajów tego zaburzenia. Czym jest ageuzja, jak się objawia i jakie są jej przyczyny?

Ageuzja – co to?

Jak zostało wspomniane we wstępie, ageuzja to przypadłość związana z zaburzeniem smaku. Mówiąc konkretniej, chodzi o to, że całkowicie traci się ten zmysł. Chory nie jest w stanie odczuwać zmysłami tego co spożywa, nie rozróżnia smaków i nie ma możliwości stwierdzenia, co konkretnie znajduje się w jego ustach. Innymi słowy, znacząco obniżają się jakościowe i ilościowe doznania smakowe.

Jakie są przyczyny ageuzji?

Przyczyny ageuzji i jej pochodnych może być wiele, a występowanie zaburzeń jest powiązane z licznymi przypadłościami. Dochodzi więc do tego między innymi w wyniku stosowania niektórych leków, np. przy chorobach endokrynologicznych, psychicznych czy nowotworowych. Zaburzenie smaku może też pojawić się jako objaw zażywanych używek, jak choćby palenie papierosów czy picie alkoholu. Niektóre kobiety w ciąży także doznają zaburzeń smaku, choć zazwyczaj występują one słabiej i są stanem przejściowym. Zazwyczaj na zmianę postrzegania smaku narzekają także osoby starsze, z wiekiem niestety obniża się nasza wrażliwość tego zmysłu.

Jeżeli chodzi o przyczyny chorobowe, ageuzja może pojawić się przy schorzeniach psychicznych, cukrzycy, chorobie wrzodowej, a także przy niewydolności kory nadnerczy oraz niedoczynności tarczycy. Do tego dochodzą liczne infekcje wirusowe, bakteryjne i grzybicze, a także tak poważne schorzenia jak stwardnienie rozsiane, udar mózgu, choroba Alzheimera. Jak więc widać, przyczyn może być naprawdę wiele. Łatwo przy tym wywnioskować, że ageuzja nie jest chorobą samą w sobie, a tylko objawem.

Kobieta jedząca arbuz

Rodzaje ageuzji

Ageuzja, jako zaburzenie poczucia zmysłu smaku, a konkretnie jego całkowitej utraty jest tylko jedną z możliwości to najbardziej skrajną. Co więcej, ten konkretny typ zaburzenia występuje najrzadziej. Zdecydowanie częściej mamy do czynienia z innymi rodzajami zaburzeń smakowych, jak dysgeuzja jej warianty, czyli parageuzja, hipogeuzja oraz hiposmia.

Dysgeuzja, mówiąc krótko, odpowiada za zaburzenia smakowe, związane ze zniekształceniem odczuć smakowych. Może się to objawiać albo słabszym odczuwaniem zmysłowym, albo nieodczuwaniem niektórych smaków. Parageuzja, zwana też heterogeuzją odpowiada za błędne rozróżnianie smaków, w tym subiektywne nieprzyjemne odczucia lub halucynacje smakowe. Hipogeuzja objawia się tym, że odczucia smakowe są słabsze, przez co pojawiają się problemy z ich odróżnianiem. Hiposmia z kolei wiąże się nie tyle ze smakiem, ile z zapachem i obniżeniem wrażliwości na nie.

Jak leczyć ageuzję?

Jako że ageuzja nie jest chorobą, a tylko przyczyną, objawem choroby, sama w sobie nie podlega leczeniu. Konieczna będzie wizyta u lekarza, by zdiagnozować, co stoi za zaburzeniami smaku. Dopiero wówczas można się podjąć leczenia przyczyn, w zależności od tego, co się za nimi kryje. Konieczne będzie wówczas zażywanie odpowiednich leków doustnych. Wyjątkiem będą sytuację, gdy za ageuzją stoją choroby o właściwościach miejscowych – wirusy, infekcje czy grzybica. Wówczas leczeniu poddaje się zmienione chorobowo miejsce, a nie cały organizm.

Nadkwasota – dieta. Co jeść przy nadkwasocie?

Nadkwasota – dieta. Co jeść przy nadkwasocie?

Osoby cierpiąca na nadkwasotę żołądka zmagają się z wieloma przykrymi dolegliwościami. Najczęściej odpowiada za nie niewłaściwa dieta, choć nie tylko. Aby załagodzić nieprzyjemne objawy bardzo istotne będzie zwrócenie uwagi na to, co się je.

Na czym polega nadkwasota żołądka?

Mówiąc w największym skrócie, nadkwasota, to stan w którym nasz żołądek produkuje w nadmiernej ilości kwas solny. Jest on bardzo ważnym produktem wspomagającym trawienie, ale jego zbyt duża ilość zaburza pH żołądka i sprawia, że staje się on bardziej nadwyrężony, uszkadzając jego błony śluzowe. Objawia się to potem bólem brzucha, zgagą, wzdęciami, zaparciami lub biegunką, a także odbijaniem się pokarmu z kwaśnym posmakiem. Za problemy tego typu najczęściej odpowiada niezdrowa dieta, ale przyczyną może być także choroba, zażywane leki czy przeprowadzony zabieg operacyjny.

Dieta przy nadkwasocie – dlaczego ważna?

Powód, dla którego dieta jest tak ważna przy nadkwasocie, jest prosty – spożywane przez nas posiłki, ich ilość i jakoś wpływają na produkcję kwasu solnego w żołądku. To oznacza, że to, co jemy, ma duży wpływ na to, jak będziemy się czuć oraz czy nie wystąpią później przykre dolegliwości. Liczyć będzie się zresztą nie tylko jakość, ale i ilość, czas czy sposób jedzenia.

Kobieta gryząca cytrynę

Co jeść przy nadkwasocie?

Przy nadkwasocie, bardzo ważne będzie, aby wzbogacić swoją dietę w białko, które pomaga przy wiązaniu nadmiernego wydzielania się kwasu solnego. Najlepiej wówczas sięgać po chude mięsa, zwłaszcza kurczaka, indyka, młodej cielęciny, a także ryby, nabiał oraz jajka. Sprawdzają się także warzywa, jak choćby brokuły, marchewka, jarmuż, dynia, buraki, szpinak i ziemniaki. Na pracę żołądka pozytywnie wpływają także tłuszcze roślinne, w postaci oleju rzepakowego, słonecznikowego, sojowego, lnianego czy oliwy z oliwek. Sięgając po pieczywo, zdecydowanie lepiej wybrać te pszenne i lekko czerstwe. Chcąc wybrać tłuszcze odzwierzęce, sprawdzi się tu masło oraz śmietanka.

Jak gotować przy nadkwasocie?

Oprócz wyboru konkretnych produktów, które zahamują nadmierne wytwarzanie kwasu solnego, równie ważne jest to, jak przyrządzamy posiłki. Dietetycy zalecają więc, by unikać potraw smażonych na głębokim tłuszczu i co najwyżej używać go w minimalnej ilości. Lepiej sprawdzi się gotowanie na parze lub w wodzie pod przykryciem. Zdecydowanie powinno się też wykluczyć dziania ciężkostrawne, mocno przyprawione i ostre.

Jak jeść przy nadkwasocie?

Do nadkwasoty oprócz źle dobranej diety może doprowadzić także stres, pośpiech przy jedzeniu, przejadanie się lub głodzenie. Dlatego bardzo istotne jest, także zadbanie o otoczenie, w którym spożywa się jedzenie. Posiłki powinny być regularne o wyznaczonych porach i najlepiej jeżeli dopilnuje się, aby mieć na to czas. Jedzenie w pośpiechu jest niewskazane. Dobrze też będzie, zadbać o swoje zdrowie psychiczne – stres i nerwy także niekorzystnie wpływają na żołądek.

Co wyeliminować z diety przy nadkwasocie?

Jak zostało wspomniane, przy nadkwasocie nie powinno się sięgać po ostre, mocno przyprawione i tłuste potrawy. Należy też unikać produktów marynowanych, wędzonych, słonych, tłustych i ciężkostrawnych. Niewskazane są napoje gazowane, kwaśne soki, alkohol, a także mocne kawy i herbaty. Niestety powinno się też unikać tłuszczy pochodzenia zwierzęcego szczególnie smalcu i słoniny, a także słodkich przekąsek jak torty, czekolady, batony i lody. Przy warzywach powinno się zrezygnować z cebuli, czosnku i pora. Zaszkodzić mogą też mocne rosoły i buliony, wywary na kościach i grzybach, a także tłuste zupy.