Podstawowe badania – jakie trzeba robić regularnie?

Pacjent podczas wizyty u lekarza

Badania profilaktyczne, czy inaczej badania podstawowe, warto robić przynajmniej raz w roku. Tzw. ogólne badania, dostarczają wielu ważnych informacji na temat stanu zdrowia człowieka. Zarówno młodzi jak i starsi, powinni regularnie oddawać do badania krew, mocz czy też zbadać poziom cukru we krwi. Każdy znajduje się w jakiejś grupie ryzyka i każdy narażony jest na zachorowanie. A po co leczyć, skoro można zapobiegać? O tym jakie badania warto robić regularnie, dowiecie się z poniższego artykułu.

Badania podstawowe – dlaczego warto robić?

Choćby z tego względu, że badania profilaktyczne są bezpłatne, dlatego powinny być przeprowadzane w miarę często, zwłaszcza jeśli są ku temu powody. Podstawowe badania zlecane są przez lekarza pierwszego kontaktu. Badania ogólne są formą profilaktyki zdrowotnej i sposobem zapobiegania rozwojowi wielu chorób, czy wykrywania ryzyka zachorowania. Badania profilaktyczne są realizowane na podstawie świadczeń podstawowej opieki zdrowotnej. Dzięki wynikom otrzymanym po takich badaniach, można podjąć stosowne leczenie jeżeli wykażą ryzyko zachorowania.

Badania podstawowe – jakie?

W zakres badań podstawowych wchodzą:

  • Morfologia krwi

Polega na ocenie ilościowej i jakościowej poszczególnych składników krwi, odpowiadających za prawidłowe funkcjonowanie całego organizmu. Dzięki takiemu badaniu można stwierdzić czy nie rozwija się infekcja, stan zapalny oraz inne procesy chorobowe.

  • OB

Skrót nazwy „odczyn Biernackiego”. Jest to wskaźnik opadania erytrocytów. Podwyższone OB świadczy najczęściej o rozwijającym się w organizmie procesie zapalnym, reumatycznym lub nowotworowym. Przyspieszone OB wskazuje, że organizm już boryka się z chorobą, z kolei OB w normie nie musi oznaczać, że człowiek jest całkiem zdrowy. Dlatego wskaźnik OB konfrontuje się z innymi wynikami badań dodatkowych.

  • Mocz

Badanie moczu ma za zadanie ocenić cechy fizyczne i biochemiczne oraz wskazać zawartości komórek, wałeczków i kryształków w moczu. Takie badanie również pomaga w rozpoznaniu wielu chorób i schorzeń. Na badanie moczu kierowane są zwłaszcza osoby, u których stwierdzono problemy z nerkami, drogami moczowymi, choroby układowe, cukrzycę, nadciśnienie oraz otyłość.

  • Glukoza

Jest ona podstawowym związkiem energetycznym, niezbędnym do prawidłowego funkcjonowania organizmu. Badanie zleca się osobom, u których występuje wysokie ryzyko zachorowania na cukrzycę. Wysoki poziom glukozy we krwi może być spowodowany ciążą, nadczynnością tarczycy, cukrzycą.  Natomiast niski poziom glukozy, może być efektem niedoczynności nadnerczy, obecności guza wydzielającego insulinę czy nieleczonej cukrzycy.

  • Cholesterol

Badanie obejmuje cholesterol całkowity, trójglicerydy, cholesterol HDL i cholesterol LDL. Pozwala oznaczyć poziom cholesterolu we krwi oraz poziom tzw. dobrego i złego cholesterolu. Zbyt wysoki poziom cholesterolu, to ogromne ryzyko wystąpienia miażdżycy. Poziom cholesterolu we krwi, lepiej badać częściej niż raz w roku zwłaszcza, jeśli istnieje podejrzenie i zagrożenie wystąpienia określonej choroby.

Choć zabrzmi to jak banał, zdrowie mamy tylko jedno i warto chociaż raz w roku, udać się na badania które zresztą są bezpłatne. Nawet gdyby miały nic nie wykazać, to lepiej mieć to potwierdzone i mieć spokojne sumienie.

Jakie są objawy stresu negatywnego? Co to stres negatywny?

Czlowiek trzymający smutną maskę

Stres to w zasadzie nieodłączny element dzisiejszego świata. Nie jest niczym wyjątkowym, a wręcz staje się normą. Klasyfikowany jest jako zaburzenie, spowodowane nieradzeniem sobie w danej sytuacji. Istnieją jednak takie przypadki, kiedy stres działa mobilizująco na człowieka, pobudza do działania i podejmowania nowych wyzwań. Jednak jest również stres negatywny, przez który człowiek jest przemęczony, wiecznie wyczerpany i nie ma sił ani energii do podejmowania działań w żadnym wymiarze swojego życia. O tym stresie negatywnym, opowiemy w poniższym artykule.

Stres negatywny – co to jest?

Stres negatywny pojawia się wówczas gdy człowiek żyje w ciągłym i przewlekłym stresie. Negatywny stres działa demobilizująco, prowadzi często rozwoju wielu chorób jak również, może prowadzić do śmierci. Zwiększa także ryzyko pojawienia się różnych schorzeń i problemów zdrowotnych jak kłopoty z sercem, nadciśnienie tętnicze, nerwice, depresja, wrzody i wiele innych.

Stres negatywny najczęściej występuje pod postacią bezsenności, niespokojnych myśli, lękliwości, rozdrażnienia, nadmiernego pobudzenia, problemów z oddychaniem, bólami rożnego pochodzenia. Tego typu stres może doprowadzić do całkowitego rozregulowania organizmu.

Stres negatywny – jakie objawy?

Nowe wyzwania oraz wymagania stawiane przez otoczenie, zadania do wykonania, obowiązki jakimi człowiek jest obłożony, może odebrać człowiekowi siły i chęci do czerpania z życia tego, co najprzyjemniejsze. Przygnębienie, brak mobilizacji do działania i brak sił, to typowe objawy stresu negatywnego. Do tego dochodzi bardzo złe samopoczucie oraz pogorszeniu, może ulec zdrowie. W skrajnych przypadkach może wywoływać ciężkie choroby, a nawet i gorzej.

Stres negatywny w każdym przypadku objawia się inaczej. Jednak do najczęstszych objawów zaliczane są:

  • permanentne zmęczenie,
  • wyczerpanie fizyczne i psychiczne,
  • huśtawki nastrojów,
  • depresja,
  • problemy z koncentracją,
  • sięganie lub nadużywanie używek,
  • wzrost lub spadek masy ciała.

W kwestiach zdrowotnych stres negatywny może prowadzić do wzrostu poziomu cukru we krwi, zwiększa napięcie mięśni, pojawiają się problemy pokarmowe takie jak refluks, zgaga, biegunki, wymioty, nudności, zaparcia. Stres przyczynia się do rozwoju chorób układu sercowo-naczyniowego, w przypadku kobiet rozregulowaniu może ulec miesiączka a w przypadku mężczyzn, może pojawić się problem z potencją.

Kobieta siedzi na podłodze

Stres negatywny – jakie sposoby?

Aby skutecznie walczyć ze stresem, trzeba nauczyć się nad nim panować. Na początek warto się zastanowić nad tym, co powoduje w nas stres i zdenerwowanie i postarać się zminimalizować źródło tego stresu. Jeśli jest to niemożliwe, wówczas warto zmienić swoje nastawienie do danego problemu i sposób reagowania. Kluczowe jest to aby zrozumieć, że nikt nie jest ani doskonały, ani perfekcyjny, ani nie zastąpiony. Warto nauczyć się asertywności oraz zmienić sposób wyrażania emocji i swojego zdania. Może to podziałać bardzo oczyszczająco i przynieść wyraźną ulgę. Warto zacząć myśleć pozytywnie, uwierzyć we własne siły i przyjąć pomoc od tych ludzi, którzy wyciągają pomocną dłoń.

Absolutnie nie wolno dopuścić do sytuacji, w której stres się kumuluje. Wtedy nastąpi coś w rodzaju erupcji wulkanu. Dlatego jeśli czujemy takie napięcie porównywalne do eksplozji, wówczas znajdźmy sposób na rozładowanie emocji. Może być to kawa z przyjaciółką, kąpiel w pianie, wyjście do kina itp. Ważne, aby w sytuacjach stresowych, mieć pod ręką swój niezawodny sposób, który pozwoli ten stres rozładować i rozluźnić człowieka w każdym możliwym aspekcie.

Oczywiście stres zawsze będzie się pojawiał, w mniejszym lub większym stopniu gdyż żyjemy w takich czasach, że nawet dzieci przeżywają swoje stresy. Najważniejsze to nie dać mu się zdominować i znaleźć na niego metodę. Dzięki temu będziemy zdrowsi i szczęśliwsi a stres, już nie będzie miał takich strasznych oczu i łatwiej będzie nam sobie z nim radzić.

Niedobór jodu – objawy? Jak uzupełnić niedobory jodu?

Witryna z lekami

Niedobór jodu to dosyć częsty problem i boryka się z nim coraz więcej osób. Nie wolno go jednak bagatelizować, ponieważ jod stanowi jeden z najważniejszych pierwiastków, koniecznych dla prawidłowego funkcjonowania organizmu. Z czego wynika niedobór jodu? Jak się objawia i jak można go uzupełnić. O tym przeczytacie poniżej.

  1. Niedobór jodu – objawy
  2. Niedobór jodu – przyczyny
  3. Niedobór jodu – metody na uzupełnienie

1. Niedobór jodu – objawy

Jod jest pierwiastkiem rozpuszczalnym w wodzie. Występuje w soli kuchennej oraz niektórych pokarmach. Jod można również wdychać nad morzem. Dostępne są także odpowiednie suplementy diety z jodem w składzie. Jod używa się również do produkcji niektórych leków. Jest kluczowym czynnikiem, który wpływa na prawidłowe funkcjonowanie tarczycy. Gruczoł ten jod do produkcji hormonów tarczycy które z kolei, pomagają w rozwoju mózgu, gojeniu się ran czy metabolizmie energetycznym.

W sytuacji kiedy mamy do czynienia z niedoborem jodu, organizm wysyła szereg sygnałów o tym świadczących. Można zaobserwować takie reakcje organizmy jak:

  • Wola

To specyficzny obrzęk pojawiający się na szyi i stanowi najbardziej charakterystyczny objaw niedoboru jodu. Powstaje na skutek bardzo niskiego poziomu hormonu, stymulującego tarczycę we krwi czyli TSH. Gdy organizmowi brakuje jodu, automatycznie brakuje również TSH. Aby zrekompensować ten niedobór, tarczyca musi pracować dużo ciężej, powodując przy tym mnożenie się komórek.

  • Wzrost wagi

Hormony wydzielane przez tarczycę, odgrywają kluczową rolę w regulacji metabolizmu. Niedobór hormonów tarczycy spowalnia proces przemiany materii oraz przemianę żywności w energię. Przy niskim poziomie energii, pojawia się nadmierne zmęczenie, spadek formy, człowiek jest bardzo ospały i zmęczony.

  • Wypadanie włosów

Podczas prawidłowej pracy hormonów tarczycy, meszki włosowe cały czas się rozrastają. Dlatego jeśli ktoś, zawsze cieszył się gęstymi i bujnymi włosami i nagle zauważa że włosy stają się przerzedzone i wypadają, to jest to wyraźny sygnał od organizmu, że coś jest nie tak.

  • Sucha skóra

Komórki skóry również nie pracują na pełnych obrotach jeśli organizmowi brakuje jodu. Skóra staje się sucha i w najgorszym wypadku może dojść do jej łuszczenia.

2. Niedobór jodu – przyczyny

Niedobór jodu wynika z jego dystrybucji w środowisku. Odpowiednia ilość jodu występuje wyłącznie na terenach nadmorskich. Im dalej od morza, tym zawartość jodu jest mniejsza. Inną przyczyną niedoboru jodu w organizmie jest spożywanie tzw. związków wolotwórczych, które uniemożliwiają prawidłowe wchłanianie jodu do hormonów tarczycy. Związki wolotwórcze zawarte są w takich produktach jak kapusta, rzepa, szpinak czy brukselka. Również nadmiar wapnia, zawartego w wodzie pitne, może prowadzić do zmniejszenia wchłaniania jodu w przewodzie pokarmowym.

Butelka i listek z tabletkami

3. Niedobór jodu – metody na uzupełnienie

Niedobór jodu można uzupełniać poprzez stosowanie odpowiednich leków. Zazwyczaj jest to jodek potasu w formie tabletek, przyjmowane raz dziennie po posiłku i popijane wodą. Dawka leku zależy od tego, czy z niedoborem jodu zmaga się dziecko, czy dorosły. W przypadku wystąpienia wola tarczycowego, dodatkowo przyjmuje się tyroksynę. Hamuje ona wydzielanie TSH przez przysadkę. Dzięki temu zmniejsza się stymulacja tarczycy, co w efekcie może spowolnić lub całkowicie wyeliminować powstałego wola.

Można dostarczyć organizmowi potrzebnego jodu również w sposób naturalny. Większość jodu, dostaje się do naszego organizmu poprzez przewód pokarmowy. Jod w dużym stopniu występuje w wodzie morskiej, dlatego też warto spożywać produkty będące bogatym źródłem jodu. Takimi produktami bez wątpienia są ryby (dorsz, tuńczyk, sardynki, flądra), glony, kawior, owoce morza (krewetki, ośmiornice, kalmary).

Każdy niedobór w organizmie może być groźny dla zdrowia dlatego nigdy nie należy lekceważyć sygnałów jakie wysyła nam organizm. Im bardziej będziemy bagatelizować dany problem, tym większą krzywdę wyrządzimy samym sobie.

Magnez – jakie są objawy braku magnezu? Jak uzupełnić magnez?

Opakowanie z witaminami

Magnez jest jednym z tych pierwiastków, który jest niezbędny dla prawidłowego funkcjonowania organizmu. Magnez odpowiedzialny jest za przemiany metaboliczne zatem jego niedobór, może w efekcie bardzo źle wpłynąć na organizm. Jak objawia się niedobór magnezu i jak go uzupełniać, o tym opowiemy w poniższym artykule.

  1. Przyczyny niedoboru magnezu
  2. Objawy niedoboru magnezu
  3. Metody na uzupełnienie magnezu

1. Przyczyny niedoboru magnezu

Zazwyczaj główne przyczyny niedoboru magnezu leżą w nieprawidłowej diecie, niektórych chorobach o podłożu neurologicznym, odwodnieniu będącego wynikiem przebytej biegunki lub wymiotów. Choroby układu moczowego, nieprawidłowa praca nerek, choroby jelit czy alergie pokarmowe w znacznym stopniu utrudniają wchłanianie się magnezu do organizmu. Stosowane wcześniej leki o działaniu moczopędnym oraz przeczyszczającym, również nie sprzyjają wchłanianiu magnezu. Restrykcyjne diety, głodówki w znacznym stopniu osłabiają organizm, powodując spadek poziomu magnezu i utrudniając tym samym jego skuteczne wchłanianie. Zmagając się z niedoborem magnezu, należy ograniczyć, albo całkowicie odstawić alkohol oraz napoje zawierające kofeinę.

2. Objawy niedoboru magnezu

Niedobór magnezu w organizmie daje szereg dolegliwości, które mogą mieć poważne konsekwencje dla zdrowia. To co powinno zwrócić naszą uwagę i uwrażliwić na zaistniały problem to:

  • nadmierna kurczliwość mięśni,
  • nerwowość,
  • kłopoty z pamięcią i koncentracją,
  • zmienność nastrojów,
  • stany depresyjne,
  • zaburzenia widzenia,
  • migrena,
  • nadmierne zmęczenie,
  • zaburzenia rytmu serca,
  • nadmierna potliwość,
  • łuszczenie się skóry,
  • łamliwość włosów i paznokci,
  • skurcze przełyku.

Niedobór magnezu jest szczególnie niebezpieczny w ciąży. Może doprowadzić do skurczy i w konsekwencji, do wcześniejszego porodu lub poronienia. Dlatego niezwykle istotne jest uzupełnianie tego pierwiastka, poprzez przyjmowanie stosownych witamin lub spożywania produktów bogatych w magnez.

Pyszne i zdrtowe produkty spożywcze

3. Metody na uzupełnienie magnezu

Na szczęście symptomy niedoboru magnezu są łatwo wykrywalne. Gorzej z ich uzupełnianiem. Problem leży we wchłanialności, która jest zaburzona. Oprócz zbilansowanej diety, niezbędna jest odpowiednia suplementacja. Dieta na uzupełnienie magnezu powinna zwierać produkty wspomagające wzrost poziomu magnezu w organizmie. Należą do nich m.in.:

  • pestki dyni,
  • otręby pszenne,
  • kakao,
  • orzechy,
  • kasza gryczana,
  • produkty zbożowe,
  • szpinak,
  • banany.

Preparaty wspomagające uzupełnianie magnezu dostępne są w aptekach bez recepty oraz w sklepach zielarskich.

Jeżeli nasz organizm wysyła sygnały świadczące o niedoboru magnezu, wówczas należy udać się na badania krwi i sprawdzić, czy nasze przypuszczenia są prawdziwe. Jeśli tak, należy wziąć się ostro do pracy i zadbać o własne zdrowie które przecież mamy tylko jedno. Zdrowy człowiek to szczęśliwy człowiek.

Nadkwasota – objawy i leczenie. Jaka dieta na nadkwasotę żołądka

Kobieta trzymająca się za brzuch

Nadkwasota lub nadkwaśność żołądka, to zaburzenie pracy układu trawiennego polegająca na nadmiernym wydzielaniu soków żołądkowych. Towarzyszy temu szereg nieprzyjemnych dolegliwości. Nadkwasota często powoduje również wywoływać uczucie pieczenia za mostkiem. Jak walczyć z problemem nadkwaśności żołądka? O tym opowiemy w poniższym artykule.

Nadkwasota – przyczyny

Bezpośrednią przyczyną nadkwasoty jest nadmierna produkcja soku trawiennego. Powodów dla których tak się dzieje, jest z kolei bardzo dużo. Na pewno może wynikać z nieprawidłowej diety w której dominują węglowodany, białko i tłuszcz. Również spożywanie alkoholu ma swój niemały udział w nadprodukcji kwasów żołądkowych. Nadkwasota może pojawić się jeśli niewłaściwie łączymy produkty spożywcze, powodując tym samym zakwaszenie organizmu. Częstą przyczyną jest także stres, który powoduje nadmierne wydzielanie kwasów trawiennych.

Zdarza się że nadkwasotę powodują pewne odruchy nerwowe, ponieważ enzymy
trawienne, wydzielane są pod wpływem sygnałów które wysyłają ośrodki nerwowe. Również tak niewinne czynności jak rzucie gumy czy przyjmowanie zwykłych leków na ból głowy, może wywołać nadkwasotę w organizmie.

Nadkwasota – objawy

Typowymi objawami nadkwasoty żołądka są głównie:

  • zgaga,
  • wzdęcia,
  • nudności,
  • zaparcia,
  • odbijanie się kwaśnej treści żołądka.

Nadkwasota powoduje nie tylko duży dyskomfort, ale przede wszystkim
dolegliwości bólowe. Oprócz wymienionych powyżej dolegliwości, może dojść także refluks, czyli cofanie się treści żołądkowej do przełyku czy bóle podbrzusza. Nadkwasota daje uczucie pełnego żołądka, powoduje niestrawność, rozdrażnienie, uczucie zmęczenia, a także wrażenie zatkanego przełyku.

Nadkwasota – dieta

Dieta na nadkwasotę żołądka musi być odpowiednio przygotowana i zbilansowana, aby mogła skutecznie hamować wydzielanie soków żołądkowych i zobojętniać kwasy żołądkowe. Ważne aby przestrzegać kilku, najważniejszych zasad. Dieta powinna zawierać białko, które wiąże nadmiar kwasu solnego. W tym celu należy wybierać takie produkty jak:

  • chude mięso,
  • chude ryby,
  • nabiał,
  • jaja.

Ilość spożywanego tłuszczu musi być stale kontrolowana. Tłuszczy z diety nie można wykluczyć całkowicie ponieważ one też są potrzebne do prawidłowego funkcjonowania organizmu, jednak w przypadku nadkwasoty należy je odpowiednio dawkować. Najlepszymi produktami bogatymi w tłuszcze, idealne w diecie na nadkwasotę
będą;

  • olej sojowy,
  • olej słonecznikowy,
  • olej rzepakowy,
  • oliwa z oliwek,
  • masło w niewielkich ilościach.

O słodyczach najlepiej zapomnieć. Ilość cukru w diecie na nadkwasotę powinna być niewielka, ponieważ cukier spowalnia wydzielanie soków trawiennych. Najlepiej zastąpić go miodem. Należy unikać takich produktów jak pieczone ciasta, batoniki, słodzone napoje a także soki. Ilość błonnika w diecie również powinna być odpowiednio wyważona ponieważ błonnik, długo zalega w żołądku. Dlatego lepiej ograniczyć pieczywo razowe i pełnoziarniste oraz inne produkty zawierające błonnik.

Nadkwasota może nie jest poważną chorobą ale daje szereg nieprzyjemnych
dolegliwości, które potrafią uprzykrzać życie i męczyć. Dlatego nie warto tego przedłużać i najlepiej od razu podjąć stosowne działania, które przyniosą ulgę i poprawę naszego zdrowia.

Choroba Hashimoto – objawy, diagnostyka, leczenie

choroba-hashimoto-objawy-leczenie

Choroba Hashimoto najczęściej dotyka kobiety po 45. roku życia, jednak i od tego bywają wyjątki. Jest ściśle powiązana z układem odpornościowym, a jej przyczyną mogą być czynniki genetyczne oraz stres. Najczęściej przebiega bezobjawowo, jednak konsekwencją jej nieleczenia mogą być choroby serca oraz niepłodność. Sprawdź, jakie są objawy tej choroby i jak ją leczyć.

Choroba Hashimoto – na czym polega?

Choroba Hashimoto bywa nazywana także limfocytowym zapaleniem tarczycy i jest chorobą autoimmunologiczną, czyli taką, w której układ odpornościowy niszczy własne komórki. Jest to przewlekłe, niebolesne zapalenie tarczycy, które przez lata niszczy ten gruczoł i prowadzi do zmniejszenia produkcji hormonów. Choroba Hashimoto jest najczęstszą przyczyną niedoczynności tarczycy.

Choroba Hashimoto objawy

Przebieg choroby Hashimoto może być bardzo różnorodny. Najczęściej przez wiele lat przebiega łagodnie i bezobjawowo, a pacjenci dowiadują się o niej dopiero przy przypadkowych badaniach, kompletnie niezwiązanych z tarczycą. Niekiedy objawem choroby może być nieco powiększona tarczyca, uczucie ciągłego osłabienia i senność. Gdy Hashimoto doprowadzi do niedoczynności tarczycy możemy zauważyć nagły wzrost masy ciała, ciągłe uczucie zimna, zaparcia, zaburzenia miesiączkowania czy niepłodność. Z niedoczynnością tarczycy mogą być związane również spowolnienie czynności serca, a także zaburzenia pamięci. Osoby chore na Hashimoto często maja suchą, bladą i łuszcząca się skórę oraz suche, wypadające włosy.

Hashimoto – diagnostyka

W celu diagnostyki choroby Hashimoto wykonuje się badanie palpacyjne, za pomocą którego można stwierdzić powiększenie gruczołu tarczycowego. Lekarz rodzinny powinien zlecić także badania laboratoryjne, takie jak badanie krwi na przeciwciała przeciwtarczycowe anty-TPO i anty-TG oraz badanie poziomu hormonów tarczycy (T3 i fT3 oraz T4 i fT4). W przypadku rozpoznania niedoczynności tarczycy prawdopodobnie będziemy poproszeni również o wykonanie badania USG tarczycy lub biopsji cienkoigłowej tarczycy – gdy badanie USG wykaże obecność guzków.

Jak leczyć Hashimoto?

Najczęściej terapia choroby Hashimoto polega na przyjmowaniu brakujących hormonów tarczycy. Kluczowym lekiem jest tutaj lewotyroksyna, którą przyjmuje się na czczo, około pół godziny przed pierwszym posiłkiem. Jednak częstotliwość i sposób przyjmowania tego leku powinny być wcześniej ustalone z lekarzem. Prawidłowo leczona choroba Hashimoto nie powoduje poważnych konsekwencji. Osoby dotknięte tą chorobą powinny jednak pomyśleć o zdrowej diecie. Zaleca się spożywanie regularnych posiłków, zastępowanie tłuszczów zwierzęcych roślinnymi, jedzenie świeżych owoców i warzyw oraz rezygnacja z wszelkich używek.

A czy możliwe jest całkowite wyleczenie z choroby Hashimoto? W przypadku pacjentów z niedoczynnością tarczycy konieczne jest leczenie lewotyroksyną przez całe życie. Nie daje one całkowitego wyleczenia, jednak znacznie przywraca zdrowie.

Objawy nietolerancji pokarmowej, co powinno zwrócić Twoją uwagę?

nietolerancja-pokarmowa-test-na-nietolerancje-pokarmowa

Nietolerancja pokarmowa często mylona jest z alergią na spożywane pokarmy. Jednak w przeciwieństwie do niej dotyczy znacznie większej liczby osób. Objawy nietolerancji pokarmowej są bardzo różnorodne i niespecyficzne, dlatego trudno je zauważyć. Sprawdź, co powinno zwrócić twoją uwagę. Jakie są objawy nietolerancji pokarmowej?

Czym jest nietolerancja pokarmowa?

Nietolerancja pokarmowa to niepożądana reakcja organizmu na dany składnik pożywienia. Dolegliwości związane z nietolerancją mogą dotyczyć różnych układów jednocześnie, jednak głównie układu pokarmowego, ponieważ to on jako pierwszy ma kontakt ze składnikami pokarmowymi. Nietolerancja pokarmowa dotyczy dużo większej liczby osób niż alergia, z którą często jest mylona. Na dodatek nierozpoznana nietolerancja może w przyszłości doprowadzić do chorób, takich jak cukrzyca, nadciśnienie, stwardnienie rozsiane czy łuszczyca. Zatem jak w porę rozpoznać tę chorobę, by nie doprowadziła do przykrych konsekwencji?

Nietolerancja pokarmowa objawy

Jak rozpoznać nietolerancje pokarmową? Co w szczególności powinno zwrócić twoją uwagę? Przede wszystkim powinieneś zastanowić się czy od dłuższego czasu nie borykasz się z jakimiś nawracającymi dolegliwościami. Dokładnych objawów nietolerancji pokarmowej może być mnóstwo, na dodatek są one bardzo różnorodne; mogą dotyczyć zarówno układu pokarmowego, skóry, jak i układu oddechowego.

Do najczęstszych objawów nietolerancji pokarmowej dotyczących przewodu pokarmowego należą: nudności, biegunka, wzdęcia, częste odbijanie lub gazy jelitowe, zgaga czy bóle brzucha. Nietolerancja może także doprowadzić do problemów skórnych takich jak łupież czy trądzik. Twoją uwagę powinna także zwrócić wysuszona skóra lub wypadające włosy. Dodatkowo osoby z nietolerancją pokarmową mogą odczuwać częste bóle głowy, bóle stawów, drętwienie oraz puchnięcie dłoni i nóg. Do objawów nietolerancji pokarmowej należą także: stan zapalny uszu, cienie pod oczami, zatkany nos, ataki kichania czy przewlekły kaszel.

Jak widać objawy mogą być naprawdę różne, przez co często są bagatelizowane. Jednak zbyt silne i nawracające dolegliwości powinny być dla ciebie sygnałem, by jak najszybciej udać się do lekarza i wykonać badanie krwi.

Badania na nietolerancje pokarmowe

Zatem jak sprawdzić, czy dolegliwości są związane z nietolerancją pokarmową? W tym celu najlepiej wykonać badanie krwi w punkcie pobrań. Taka próbka zostanie przesłana do laboratorium, a następnie zbadana pod kątem obecności przeciwciał IgG. Jednak testy na nietolerancje pokarmową można również wykonać samodzielnie, w domu. Takie badania również polegają na pobraniu z palca próbki krwi. Zazwyczaj za ich pomocą można wykryć nietolerancje na 59 produktów spożywczych. To znacznie mniej niż w przypadku badań laboratoryjnych, gdzie możliwe jest sprawdzenie nawet 200 produktów.

Zakażenie lamblią – jakie objawy u dzieci i dorosłych?

lamblia-objawy-zakazenia

Lamblie bytują zazwyczaj w jelicie cienkim człowieka. Tym pierwotniakiem mogą się zarazić zarówno dzieci jak i dorośli, jednak najbardziej narażone na te chorobę są dzieci w wieku przedszkolnym. Do zakażenia lamblią dochodzi drogą pokarmową, wystarczy, że spożyjemy zanieczyszczone jedzenie lub wypijemy skażoną wodę. Sprawdź, jakie są objawy tej choroby oraz jak ją leczyć.

Co to jest lamblia?

Lamblia to pasożyt, który jest niewidoczny gołym okiem. Żywi się i rozmnaża w przewodzie pokarmowym ludzi oraz zwierząt, dlatego możemy się nim zarazić również od psa lub kota. Jednak najczęściej do zakażenia lamblią dochodzi po zjedzeniu pokarmów, na których znajdują się cysty tego pierwotniaka. Mogą się one również przedostać do naszego układu pokarmowego, gdy wypijemy wodę z nieprzebadanych źródeł, na przykład z leśnych źródełek.

Co ważne lamblie rozmnażają się bardzo szybko, dlatego możliwe, że zakażenie tym pasożytem może wystąpić u kilku osób w rodzinie w podobnym czasie. Dlatego po zauważeniu pierwszych objawów tej choroby, warto jak najszybciej skonsultować się z lekarzem.

Lamblia objawy

W przypadku osób dorosłych zarażenie lamblią najczęściej przebiega bezobjawowo. Jednak bywa, że symptomy tej choroby można zauważyć już po kilku dniach. Zazwyczaj są to różnego rodzaju dolegliwości żołądkowo-jelitowe, na przykład nudności czy ból w okolicy żołądka lub pęcherzyka żółciowego o zmiennym nasileniu. Z kolei ostremu zakażeniu lamblią towarzyszyć będzie biegunka, złe samopoczucie, tłuszczowe stolce o bardzo nieprzyjemnym zapachu, skurcze i wzdęcia, chudnięcie, wymioty, a niekiedy również gorączka. Takie objawy zazwyczaj pojawią się po okresie wylęgania (7-14 dni) i mogą utrzymywać się od 2 do nawet 4 tygodni.

Lamblie objawy u dzieci

Objawy tej choroby przebiegają tak samo w przypadku dorosłych, jak i dzieci. Jednak lamblie mogą u dzieci powodować zahamowanie rozwoju psychofizycznego. Powodują one niedobór witamin i białek, co może doprowadzić do niedożywienia dziecka. Dlatego jednym z częstszych objawów tej choroby u dzieci jest nagły spadek masy ciała, niedorozwój fizyczny oraz zaburzenia trawienia i ogólne osłabienie. Co ważne objawem lamblii jest również zwiększony apetyt na słodycze. Dlatego jeśli dziecko dotychczas odżywiało się normalnie, a teraz ma ochotę wyłącznie na słodkie potrawy, to możliwe, że doszło do zakażenia.

Lamblia – jak leczyć?

O sposobie leczenia tej choroby decyduje lekarz. Ustala to na podstawie wyników zleconych wcześniej badań kału. To on ustala sposób przeprowadzenia leczenia i dawkowanie. Warto tego przestrzegać, ponieważ leki na lamblie mocno obciążają wątrobę i terapia na własną rękę może nam tylko zaszkodzić. Leczenie farmakologiczne warto również wspomóc odpowiednią dietą. Warto ograniczyć ilość węglowodanów i całkowicie zrezygnować ze słodyczy.

Choć lamblioza często przebiega bezobjawowo, to w wielu przypadkach może być bardzo uciążliwa i może przełożyć się na późniejsze problemy zdrowotne. Dlatego, aby zapobiec zakażeniu, warto przestrzegać podstawowych zasad sanitarno-higienicznych.

Skąd biorą się ataki paniki? Jak poradzić sobie z nagłym lękiem?

Zamyślona kobieta

Atak paniki to zazwyczaj krótkotrwały epizod lęku. Pojawia się bez wyraźnej przyczyny wywołany przez konkretną sytuację bądź osobę. Człowiek boi się o różne rzeczy – śmierci, utraty pracy, utraty kontroli i wiele innych. Ataki paniki przybierają najróżniejsze formy i w niektórych przypadkach, mogą prowadzić do przykrych konsekwencji. Co warto wiedzieć o napadach paniki i panicznym lękiem? Jak sobie z nim radzić? Tego dowiedz się czytając poniższy artykuł.

Atak paniki – przyczyny

Napady paniki występują u 9% populacji, znacznie częściej dotykają kobiety niż mężczyzn. Nie do końca wiadome są bezpośrednie przyczyny napadu paniki. Źródeł jej występowania doszukuje się w chorobach i schorzeniach psychicznych takich jak:

  • zespół lęku napadowego,
  • nerwica lękowa,
  • fobie,
  • depresja,
  • stres,
  • psychoza.

Jednak nie tylko zaburzenia psychiczne, muszą być odpowiedzialne za nagły atak paniki. Również choroby somatyczne powodują częste stany lękowe. Zaliczane są nich takie choroby jak:

  • nadczynność tarczycy,
  • tężyczka,
  • ostra choroba niedokrwienna serca,
  • padaczka.

Przyczyn można dopatrywać się także wśród czynników etiologicznych, gdzie duży wpływ mają czynniki genetyczne, stres czy traumatyczne przeżycia.

Atak paniki –objawy

Człowiek, przeżywający atak paniki, czuje się jakby był chory. Odnosi wrażenie, jakby za moment miał odejść tego świata. Często atakom paniki towarzyszy również histeria. Osoba, która ma częste stany lękowe, boi się o swoje życie, zdrowie, czuje się jakby był w innej rzeczywistości, odłączony od swojego ciała. Takie ataki paniki mogą trwać od kilku do kilkunastu minut, a nawet do godziny.

Napadom paniki często towarzyszy przyspieszony oddech oraz wzrasta tętno, mięśnie stają się napięte. Lęk pojawiający się w momencie ataku, jest całkowicie irracjonalny i nie zrozumiały dla drugiego człowieka. Pojawia się nagle i nigdy nie można przewidzieć, kiedy nadejdzie. Wszystko zależy od sytuacji która wywołała lęk, osoby które mogły być przyczyną zdenerwowania czy po prostu wynikające z danego schorzenia lub zaburzenia.

Atakom paniki towarzyszą także takie charakterystyczne objawy jak:

  • tzw. zimne poty,
  • uczucie braku tchu,
  • zawroty głowy,
  • dreszcze,
  • kłucie w klatce piersiowej,
  • wymioty,
  • bladość skóry,
  • paraliż całego ciała,
  • drżenie.

Mężczyzna chowa się za stołem

Atak paniki – metody

W sytuacji kiedy czujemy że nadchodzi atak, w pierwszej kolejności najlepiej unormować oddech. Należy oddychać spokojnie, powoli i równomiernie. Pomaga w tym skupienie się na jednym punkcie. W sytuacji kiedy czujemy że nie damy rady powstrzymać emocji wiążących się z napadem lęku, wówczas nie warto ich powstrzymywać. Jeśli czujemy że zbiera się napłacz, to płaczmy. Jeśli chcemy krzyczeć, krzyczmy. To może również pomóc uspokoić się, rozładować całe napięcie. Kiedy pierwsze objawy paniki złagodnieją, wówczas z kimś porozmawiać. W sytuacjach kryzysowych, gdzie lęk i strach bierze nad nami górę, nikt nie chce być sam. Jest to nawet nie wskazane.

Jeżeli czujemy że lęk i strach bierze kontrolę nad naszym życiem, a nasz organizm i psychika są umęczone ciągłymi napadami, wówczas konieczne jest skorzystanie z pomocy specjalisty. Długotrwałe napady paniki mogą doprowadzić człowieka na skraj wytrzymałości zarówno psychicznej, jak i fizycznej a wtedy, mogą dziać się naprawdę różne i nieprzewidziane rzeczy.

Grypa a przeziębienie – jak leczyć?

Kubek i pudełko chusteczek

Zbliża się jesień, a za nią zima. Jest to także okres większych zachorowań, do których zaliczają się grypa i przeziębienia. Nie są to te same przypadłości, choć niektóre objawy mogą być bardzo podobne. Czym różni się grypa od przeziębienia? Jak je rozpoznać? Jak leczyć?

Przeziębienie – charakterystyka i objawy

Przeziębienie to cały zespół objawów, spowodowanych przez wirusy, najczęściej rynowirusy. Jest to przede wszystkim infekcja górnych dróg oddechowych związanych z zapaleniem błony śluzowej nosa, gardła i zatok przynosowych. Przeziębienie pojawia się stopniowo i najczęściej charakteryzuje się objawami, które pojawiają z czasem. Zalicza się do nich katar, kaszel, stan podgorączkowy, rzadziej gorączka. Zazwyczaj wiąże się z ostrym bólem gardła. Możemy czuć lekkie osłabienie, zdecydowanie rzadziej pojawia się za to ból głowy, mięśni i stawów czy brak łaknienia. Objawy najczęściej są umiarkowane, przebieg choroby stosunkowo lekki i rzadko kiedy pojawiają się powikłania.

Grypa – charakterystyka i objawy

Grypa z kolei jest chorobą wirusową o zdecydowanie ostrzejszym przebiegu. Powodują ją wirusy grypy, które dzieli się na A i B, może też występować sezonowo lub pandemicznie. Objawy grypy pojawiają się nagle i wiążą się z bardzo wysoką gorączką, często sięgającą nawet do 40 st., do tego dochodzą częste bóle głowy, mięśni i stawów oraz silne i uciążliwe osłabienie. Zazwyczaj w trakcie grypy brakuje nam łaknienia i męczymy się z silnym kaszlem, za to katar rzadko tutaj występuje podobnie jak ból gardła. Źle leczona grypa może wiązać się też z poważnymi powikłaniami.

posegregowane leki

Jak leczyć przeziębienie?

Zwykłe przeziębienie rzadko kiedy leczy się antybiotykami. Zazwyczaj wystarczy kilka dni odpocząć w domu, wyleżeć się i odpowiednio odżywiać z zastosowaniem właściwych lekarstw i środków budujących odporność organizmu. Zazwyczaj stosuje się tutaj leki przeciwzapalne oraz antyhistaminowe, które łagodzą objawy. Jeżeli do przeziębienia dojdzie zakażenie bakteryjne, wówczas warto udać się do lekarza, by przepisał odpowiednie antybiotyki.

Jak leczyć grypę?

Grypa pojawia się nagle i zwala nas z nóg. W przeciwieństwie jednak do przeziębienia, nie da się jej „wyleżeć”, tutaj potrzebna będzie pomoc lekarza. Konieczne będzie zastosowanie leków przeciwgrypowych, czy też przeciwwirusowych (najlepiej działają w pierwszej dobie choroby), a także zastosowanie leków objawowych przeciwzapalnych i przeciwgorączkowych. Dodatkowo należy na czas choroby pozostać w domu, dużo odpoczywać i pilnować właściwego nawodnienia organizmu.

Powikłania po przeziębieniu i grypie

Powikłania po przeziębieniu pojawiają się rzadko, ale jeżeli zaniedbamy właściwe leczenie mogą się one pojawić. W tym przypadku najczęściej mówi się o większym narażeniu organizmu na infekcje, osłabieniu odporności i w niektórych przypadkach doprowadzenie do zaostrzenia astmy. Źle leczona grypa może niestety przynieść zdecydowanie gorsze powikłania. Oprócz zwiększenia ryzyka kolejnych infekcji, może dojść do zapalenia płuc, zapalenia opon rdzeniowo-mózgowych, zapalenia mózgi lub zapalenia serca.