Bakteryjne zapalenie płuc – jak rozpoznać?

RTG płuc

Bakteryjne zapalenie płuc to choroba zaraźliwa. Wywoływana jest najczęściej przez paciorkowce, w tym dwoinkę zapalenia płuc. Choroba ta jest uciążliwa i ma wiele męczących objawów. Wyleczyć ją można jedynie przyjmowaniem odpowiedniego antybiotyku. Po czym rozpoznać bakteryjne zapalenie płuc, jak je zdiagnozować i jak leczyć?

Bakteryjne zapalenie płuc – co warto wiedzieć?

Zapalenie płuc może być wywoływane przez różne czynniki. Wśród nich wymienia się wirusy, grzyby, pasożyty i właśnie bakterie. Są one najczęstszą przyczyną pozaszpitalnych zapaleń płuc. Za większość zakażeń odpowiedzialna jest dwoinka zapalenia płuc. Choroba ta jest zaraźliwa. Wystarczy przebywać w tym samym pomieszczeniu blisko osoby chorej, by zarazić się zapaleniem płuc. Bakterie przenoszone są drogą kropelkową, ale też np. przez skórę rąk. Chcąc uchronić się przed zarażeniem należy przestrzegać podstawowych zasad higieny i ograniczyć kontakt z chorym.

Objawy bakteryjnego zapalenia płuc

Charakterystycznym objawem bakteryjnego zapalenia płuc jest kaszel i to taki określany jako gwałtowny, powodujący duszności. Pojawiają się przy tym trudności z oddychaniem, świszczący oddech, ból odczuwany w klatce piersiowej, najczęściej po bokach. Typowe jest odkrztuszanie ropnej wydzieliny o żółtym zabarwieniu. Zdarza się, że u chorego może pojawić się również krwioplucie.

U chorych z bakteryjnym zapaleniem płuc pojawia się również gorączka i to wysoka, nawet do 40’C. Charakterystyczne jest osłabienie, dreszcze, bóle głowy, mięśni, pojawia się brak apetytu.

Chusteczki, leki, termometr

Diagnostyka bakteryjnego zapalenia płuc

Bakteryjne zapalenie płuc diagnozuje się najczęściej na podstawie objawów i badania fizykalnego. Chorego się osłuchuje, mierzy mu się ciśnienie. Zalecane jest również wykonanie zdjęcia rentgenowskiego klatki piersiowej, co przeważnie potwierdza postawioną diagnozę.

Jeśli chory zostaje hospitalizowany, wówczas wykonywanych jest szereg badań. Jest to morfologia krwi, poziom CRP, stężenie bilirubiny i kreatyniny itp. Oprócz tego pacjent ma również bronchoskopię, posiew krwi czy badanie bakteriologiczne plwociny.

Leczenie bakteryjnego zapalenia płuc

Bakteryjne zapalenie płuc jest leczone przede wszystkim antybiotykami. Oprócz tego zalecane jest przyjmowanie leków obniżających gorączkę i ułatwiających odkrztuszanie. Chory na zapalenie płuc powinien przyjmować dużo płynów i obowiązkowo zostać w domu. Najważniejsze to nie doprowadzić do odwodnienia i zadbać o dietę bogatą w żywność zawierającą żywe kultury bakterii, jak jogurty czy kiszonki. Warto też przyjmować leki osłonowe przy antybiotykoterapii. Zalecane jest również powstrzymanie się od palenia papierosów na czas leczenia zapalenia płuc.

Bakteryjne zapalenie płuc to choroba, która musi zostać skutecznie wyleczona. Lekceważenie jej może grozić poważnymi powikłaniami, np. powstaniem ropniaka opłucnej czy ropniem płuca. Wówczas konieczne będzie wprowadzenie dodatkowego leczenia opierającego się nie tylko na antybiotykoterapii, ale również na wykonaniu drenażu czy specjalnej rehabilitacji.

Objawy zawału serca – to warto znać

Mężczyzna z bólem serca

Choroby serca to wciąż jedna z często odnotowywanych przyczyn zgonu. Wśród nich wymienia się właśnie zawał, który jest powodem śmierci blisko 200 000 Polaków rocznie. Warto wiedzieć, jak rozpoznać zawał serca, ponieważ szybka reakcja pozwoli uniknąć najgorszego scenariusza. Jakie symptomy powinny więc nas zaniepokoić?

Jakie są objawy zawału serca?

Zawał serca, a właściwie zawał mięśnia sercowego, daje szereg objawów, które nie zawsze wiążemy z tym schorzeniem. Wśród głównych symptomów, jakie pojawiają się przy ataku serca, wymienia się silny ból w klatce piersiowej, który odczuwany jest na znacznej powierzchni, jest narastający, piekący i nie ustępuje. Promieniuje do lewej ręki, szyi i żuchwy. Oprócz tego pojawia się panika, u niektórych wymienia się też lęk przed śmiercią.

Wśród objawów zawału serca lekarze wskazują również na spadek ciśnienia, bladość, osłabienie i pobudzenie ruchowe, mdłości, wymioty, zawroty głowy, omdlenia, sinienie kończyn i warg, wzrost temperatury ciała.

Zmiany zachodzą również w badaniach. Pojawiają się we krwi markery zawału, zwiększa się poziom glukozy oraz OB, wzrasta liczba leukocytów.

Objawy zawału u kobiet

W ostatnich latach stwierdzono, że objawy zawału u kobiet mogą różnić się niż symptomy ataku serca u mężczyzn. Kobiety rzadziej odczuwają silny ból w klatce piersiowej. Częściej występuje on w nietypowej lokalizacji, np. między łopatkami, pod łukiem żebrowym lub w nadbrzuszu. Możliwe jest odczuwanie pieczenia w tzw. dołku, pojawiają się problemy z oddychaniem. Dla wielu osób nie są to objawy zawału, dlatego często są ignorowane, co może doprowadzić do opóźnionej reakcji i tragedii. Od pojawienia się pierwszych oznak zawału kluczowa jest godzina, mówi się o tym czasie nawet „złota godzina”. Chory w tym czasie powinien znaleźć się w szpitalu, wówczas istnieje szansa na uratowanie życia i zdrowia pacjenta.

Kto jest narażony na zawał serca?

Wymienia się wiele czynników ryzyka, które sprzyjają wystąpieniu zawału mięśnia sercowego. Częściej występuje on u mężczyzn, szczególnie otyłych i mających nadciśnienie tętnicze. To jednak nie są jedyne czynniki ryzyka. Zawał serca częściej mają osoby palące papierosy, z podwyższonym poziomem cholesterolu, trójglicerydów, CRP i kwasu moczowego. Atak serca występuje również u osób z marskością wątroby, cukrzycą, chorobą Fabry’ego. Nie bez znaczenia jest także aktywność fizyczna. U osób, które jej unikają, ryzyko wystąpienia zawału zwiększa się.

Atak serca – jak reagować?

Pierwsza pomoc w przypadku zawału jest niezwykle istotna. Szybka reakcja może uratować człowiekowi życie. Jeśli jest on przytomny, powinien zająć pozycję półsiedzącą, jeśli jest nieprzytomny, wówczas należy ułożyć go w pozycji bocznej ustalonej. W tym czasie trzeba koniecznie wezwać pogotowie i kontrolować tętno oraz oddech chorego. Jeśli serce przestanie pracować, konieczne jest podjęcie resuscytacji do przyjazdu pomocy medycznej. Jeśli jest taka możliwość, pacjent jest przytomny, można podać mu doustnie aspirynę. Wykluczone jest natomiast podawanie leków zawierających diklofenak, nitroglicerynę czy innych leków sercowych. O tym powinni zadecydować już wezwani ratownicy medyczni.

Zapalenie zatok u dzieci – objawy, leczenie

Tabletki i termometr

Zapalenie zatok u dzieci to częsta infekcja. Najczęściej wywoływana jest ona przez wirusy lub bakterie, a przyczyny tej choroby mogą być różne. Jak więc objawia się zapalenie zatok u dzieci i jak należy je leczyć?

Przyczyny zapalenia zatok u dzieci

Przyczyn zapalenia zatok u dzieci może być wiele. Wśród nich wymienia się alergię, astmę oskrzelową, niedobory immunologiczne, chorobę refluksową żołądka, skrzywienie przegrody nosowej, przerośnięcie migdałka gardłowego, ale nie tylko. Zapalenie zatok zdarza się częściej u dzieci uczęszczających do żłobków i przedszkoli. Na niekorzyść jest również zanieczyszczenie powietrza, które osłabia mechanizmy obronne u dzieci. Mowa nie tylko o smogu, ale i o przebywaniu w dymie papierosowym.

Objawy zapalenia zatok u dzieci

Objawy zapalenia zatok u dzieci różnią się od tego, czy jest ono wywołane przez wirusy czy przez bakterie. Jeśli maluch ma zapalenie o charakterze wirusowym, wówczas infekcja trwa około tygodnia. Objawia się ona bólem gardła, kichaniem, gorączką, zatkanym nosem, katarem. Pojawiają się bóle mięśniowe, apatia i złe samopoczucie.

Jeżeli chodzi o objawy bakteryjnego zapalenia zatok u dzieci, najczęściej wymienia się zatkany nos, katar, kaszel. Są to symptomy, które utrzymują się powyżej 10 dni, nie słabną, a wręcz przeciwnie – zaostrzają się. Gorączka wzrasta nawet powyżej 39’C, katar staje się ropny, dzieci odczuwają ból w okolicy oczodołów.

Diagnostyka zapalenia zatok u dzieci

Lekarze przede wszystkim przeprowadzają wywiad odnośnie występujących objawów. Dodatkowo mogą zlecić wykonanie zdjęcia rentgenowskiego lub tomografii komputerowej zatok. Wykonuje się również badania mikrobiologiczne z nosa i gardła.

Leczenie zapalenia zatok u dzieci

Leczenie wirusowego zapalenia zatok u dzieci nie jest zbyt skomplikowane i zazwyczaj ogranicza się do łagodzenia objawów. Podaje się wtedy leki przeciwbólowe i przeciwgorączkowe. Zalecane jest też stosowanie środków, które nawilżą śluzówkę nosa i leków ułatwiających usuwanie zalegającej wydzieliny.

Leczenie bakteryjnego zapalenia zatok opiera się na antybiotykoterapii. Może ona trwać przez 2 tygodnia lub nawet dłużej. Oprócz tego dziecku podaje się leki przeciwbólowe, przeciwgorączkowe, nawilżające śluzówkę nosa i ułatwiające usuwanie wydzieliny.

Opakowanie chusteczek

Zapalenie zatok u dzieci – jak go uniknąć?

Zapalenie zatok to infekcja, która może przybrać postać przewlekłej choroby, która dla dziecka będzie wyjątkowo uciążliwa. Warto więc zastanowić się, jak zminimalizować ryzyko zachorowania. Przede wszystkim należy unikać kontaktu z osobami, które przechodzą infekcje górnych dróg oddechowych. Niektóre z nich mogą być zaraźliwe. Często chorują dzieci, które chodzą do żłobków i przedszkoli, tam od innych maluchów zarażają się chorobami. Trzeba też nauczyć dziecko przestrzegania podstawowych zasad higieny, czyli częstego mycia rąk, zasłaniania ust przy kaszlu, wycierania nosa jedynie w chusteczkę itp. Zalecane są również szczepienia przeciwko pneumokokom oraz grypie.

Objawy chorej tarczycy – jakie powinny Cię zaniepokoić?

Kobieta z bolącą szyją

W ostatnich latach coraz więcej mówi się o chorobach tarczycy. Wzrasta liczba chorych, ale i świadomość, że konkretne objawy są odpowiedzialne właśnie za chorobę tego gruczołu. Odpowiednia diagnostyka pomaga we wdrożeniu leczenia, które przynosi ulgę wielu pacjentom. Jakie są więc najczęściej występujące choroby tarczycy i jak je rozpoznać?

Niedoczynność tarczycy – co warto wiedzieć?

Niedoczynność tarczycy występuje częściej u kobiet niż u mężczyzn. To choroba, która jest skutkiem niedoboru hormonów tarczycy. Niedoczynność tarczycy może być pierwotna, wtórna lub trzeciorzędowa. Wśród przyczyn wymienia się między innymi zapalenie tarczycy, wycięcie tarczycy, nadmiar lub niedobór jodu, stan po leczeniu jodem promieniotwórczym czy wrodzoną niedoczynność.

Objawy niedoczynności tarczycy są dosyć charakterystyczne. Zwalnia metabolizm organizmu, więc dochodzi do zwiększenia masy ciała. Ponadto chory łatwo się męczy, jest osłabiony, senny, trudno mu się skoncentrować. Bywa, że ma stany depresyjne, apatię, problemy z pamięcią. Wśród objawów niedoczynności tarczycy wymienia się jeszcze zaparcia, zmieniony głos, łamliwe włosy, nieregularne miesiączki, zimną i suchą skórę oraz obrzęki podskórne.

Leczenie niedoczynności tarczycy polega na podawaniu preparatów z L-tyroksyną. Najczęściej stosować te środki należy przez całe życie.

Nadczynność tarczycy – jak rozpoznać?

Nadczynność tarczycy to choroba, która związana jest z nadmierną produkcją hormonów przez ten gruczoł. Wymienia się głównie 2 rodzaje nadczynności tarczycy – chorobę Gravesa-Basedowa i chorobę Plummera. Wśród objawów tej choroby wyróżnia się nadpobudliwość, potliwość, kołatanie serca, uczucie duszności, osłabienie, spadek wagi, drżenie rąk, bezsenność, zaburzenia miesiączkowania, zahamowanie wzrostu czy nietolerancję gorąca.

Po zdiagnozowaniu nadczynności tarczycy lekarz dobiera odpowiednie leczenie. Polega ono na przyjmowaniu leków, by utrzymać prawidłowe parametry tarczycy. Najczęściej stosuje się leczenie tyreostatykami, beta-blokerami lub jodem radioaktywnym. Bywa, że wdrażane jest leczenie chirurgiczne polegające na częściowym usunięciu tarczycy.

Choroba Hashimoto

Choroba Hashimoto, a raczej zapalenie tarczycy Hashimoto to przewlekła choroba o podłożu autoimmunologicznym. Częściej występuje ona u kobiet niż u mężczyzn. Może ona przebiegać samodzielnie lub z innymi chorobami. W tym drugim przypadku chory zmaga się dodatkowo np. z cukrzycą, reumatoidalnym zapaleniem stawów, miastenią, bielactwem itd.

Wśród objawów choroby Hashimoto wymienia się przede wszystkim uczucie zmęczenia, przybranie na wadze, bóle mięśniowo-stawowe, suchą skórę, łamliwe włosy i paznokcie, zaburzenia miesiączkowania, zaparcia, zaburzenia oddychania, problemy z pamięcią, stany depresyjne, trudności z zajściem w ciążę.

Leczenie choroby Hashimoto jest najczęściej farmakologiczne i polega na przyjmowaniu lewotyroksyny. Jest to właściwie jedyna metoda leczenia. Bywa, że preparaty te należy stosować przez wiele lat. Czasami dodatkowo zaleca się, by chora osoba przyjmowała również witaminę B i D, selen oraz cynk.

Choroby przenoszone przez kleszcze – jak się chronić?

Mały kleszcz

Łagodne zimy przyczyniają się do tego, że z roku na rok, w Polsce przybywa kleszczy. Te małe pajęczaki budzą strach nie tylko wśród ludzi, chętnie atakują również zwierzęta. Ugryzienie kleszcza w wielu przypadkach może wiązać się z różnymi, groźnymi w skutkach chorobami. Jak więc zagrażają nam kleszcze i w jaki sposób możemy się przed nimi chronić?

Borelioza

Wśród chorób odkleszczowych wymienia się najczęściej boreliozę. Z roku na rok wzrasta zachorowanie na tą chorobę, najwięcej zakażonych jest na Podlasiu oraz w Małopolsce. Borelioza to wieloukładowa choroba zakaźna. Nazywana jest również chorobą z Lyme lub krętkowicą kleszczową. Wywoływana jest przez konkretny rodzaj bakterii, który roznoszony jest właśnie przez kleszcze. Te, kąsając człowieka przenoszą je w ślinie lub wymiocinach.

Nie każde ugryzienie kleszcza kończy się boreliozą. Jeśli jednak zauważymy na ciele charakterystyczny rumień wędrujący. On jest głównym sygnałem, że doszło do zakażenia boreliozą. Dodatkowo pojawiać się mogą objawy charakterystyczne dla grypy lub przeziębienia, czyli gorączka, osłabienie, bóle mięśni, bóle głowy. Brak leczenia wczesnej postaci boreliozy może poskutkować zapaleniem stawów, neuroboreliozą, zapaleniem mięśnia sercowego, zapaleniem skóry itd. Warto więc po pojawieniu się rumienia w miejscu ugryzienia, zgłosić się do lekarza. Zostanie wówczas wdrożona antybiotykoterapia.

Kleszczowe zapalenie mózgu

Kleszcze mogą roznosić również wirusy, tak jest w przypadku kleszczowego zapalenia mózgu. Objawy choroby początkowo są grypopodobne. U zakażonych występuje gorączka, nudności, wymioty, czasem pojawia się biegunka. U znacznej części chorych dochodzi do samoistnego wyleczenia po około tygodniu. Bywa jednak, że objawy rozszerzają się i dochodzi do neuroinfekcji. Wówczas dojść może nawet do zapalenia mózgu, zapalenia móżdżku, zapalenia rdzenia kręgowego czy zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych.

Tularemia

Kleszcze mogą przenosić również tularemię. Jest to ostra choroba zakaźna, która charakteryzuje się powiększeniem węzłów chłonnych. Niestety może doprowadzić nawet do posocznicy, która jest realnym zagrożeniem dla życia. Do objawów tularemii zalicza się gorączkę, osłabienie, utratę wagi, obrzęk węzłów chłonnych, zapalenie gardła. Dojść może również do zajęcia dróg oddechowych. W tej sytuacji powinno dostać natychmiast wdrożone leczenie antybiotykami.

Babeszjoza

Kleszcze wywołują również choroby pasożytnicze, wśród nich jest właśnie babeszjoza. Występuje ona zarówno u ludzi, jak i u zwierząt. Przebieg tej choroby może być bezobjawowy, bywa jednak, że dochodzi do infekcji o szerokim spektrum. Przypominać może ona malarię. Pojawiają się więc objawy grypopodobne, chory ma dreszcze gorączkę, jest osłabiony, poci się, ma bóle głowy, mięśni, brak mu apetytu. Najczęściej dochodzi do powiększenia wątroby i śledziony, co stwierdzane jest w badaniu fizykalnym lub obrazowym. Babeszjoza może doprowadzić do powikłań w postaci ostrej niewydolności nerek, ostrej niewydolności oddechowej i wstrząsu.

Duży kleszcz

Jak się chronić przed chorobami odkleszczowymi?

W sezonie, kiedy trwa wzmożony atak kleszczy, należy zadbać o odpowiednie ubranie. Mowa o noszeniu koszul z długimi rękawami, długich spodni, zakrytych butów. Lepiej unikać miejsc, w których wiadomo, że jest wiele pajęczaków, czyli są to lasy, zarośla, łąki, ale nawet parki miejskie. Warto też stosować preparaty odstraszające kleszcze, a po każdym przyjściu do domu należy uważnie sprawdzić, czy nie mamy na ciele tego małego pajęczaka.

Choroba refluksowa – na czym polega, objawy, leczenie

Mężczyzna z bólem brzucha

Choroba refluksowa dotyka coraz więcej osób. Daje charakterystyczne objawy, dzięki którym łatwo można ją zdiagnozować. Dolegliwości te związane są z zarzucaniem treści żołądkowej do przełyku. Jakie są więc objawy choroby refluksowej i jak ją leczyć?

Czym jest choroba refluksowa?

Choroba refluksowa przełyku, zwana też refluksem żołądkowo-przełykowym, polega na cofaniu się treści żołądkowej do przełyku. Winny temu jest niesprawny zwieracz dolny przełyku. Szacuje się, że nawet 1/5 ludzi na całym świecie ma objawy refluksu co najmniej raz w tygodniu. Jak więc rozpoznać chorobę refluksową?

Objawy choroby refluksowej

Choroba refluksowa przełyku wywołuje sporo objawów. Wśród nich wymienia się przede wszystkim zgagę i ból w klatce piersiowej. Niektórzy mają też zespoły z uszkodzeniem przełyku. Często mówi się również o kaszlu, zapaleniu krtani i astmie oskrzelowej. Powiązane z chorobą refluksową mogą być zapalenia zatok, gardła i uszu, zwłóknienie płuc, nieprzyjemny zapach z ust i krwawienie w górnego odcinka przełyku.

Powikłania choroby refluksowej

Choroba refluksowa wywołać może powikłania. Najczęściej dochodzi do nadżerek przełyku. Chorzy uskarżają się również na owrzodzenia, zwężenie przełyku, krwawienia z owrzodzeń, erozję szkliwa i próchnicę. Refluks żołądkowo-przełykowy zwiększa również ryzyko wystąpienia raka gruczołowego przełyku, raka płaskonabłonkowego przełyku i raka złącza żołądkowo-przełykowego, dlatego tak istotne jest właściwe rozpoznanie tej choroby i wdrożenie odpowiedniego leczenia.

Diagnostyka choroby refluksowej

W diagnostyce choroby refluksowej niezbędne jest wykonanie kilku badań. Głównie mówi się o endoskopii górnego odcinka przewodu pokarmowego. Wykonuje się takżę badania RTG przełyku z kontrastem. Zalecane są również testy omeprazolowe i 24-godzinna pH-metria i manometria przełykowa.

Leczenie choroby refluksowej

Leczenie refluksu żołądkowo-przełykowego odbywa się na kilka sposobów. Przede wszystkim jest to leczenie zachowawcze polegające na stosowaniu leków z grupy inhibitorów pompy protonowej. Wśród takich preparatów wymienia się leki mające w składzie omeprazol czy pantoprazol. Mają one na celu zmniejszenie poziomu kwasów soków żołądkowych.

W niektórych przypadkach konieczne jest wdrożenie leczenia chirurgicznego. Ma ono miejsce, kiedy leczenie farmaceutykami z grupy IPP nie przynosi skutków lub pojawiają się powikłania. Wówczas lekarze podejmują decyzję o przeprowadzeniu operacji. Najczęściej mówi się o fundoplikacji, gastroplikacji, zabiegu Stretta lub metodzie Linx.

U chorych na refluks żołądkowo-przełykowy należy zastosować także działania niefarmakologiczne, które mogą zmniejszyć objawy choroby. Przede wszystkim należy pomyśleć o zmniejszeniu masy ciała, jeśli chory ma nadwagę lub jest otyły. Wiele zmian powinno zajść również w codziennej diecie. Zaleca się stosowanie diety lekkostrawnej, która w znacznej mierze polega na ograniczeniu spożywanych tłuszczów. Należy też zrezygnować z papierosów, alkoholu, ale i mocnej kawy, słodyczy i cytrusów. Warto jeść mało, ale często i regularnie. Najlepiej, by stosować się do zasady 5 posiłków dziennie.