Magnez – jakie są objawy braku magnezu? Jak uzupełnić magnez?

Magnez – jakie są objawy braku magnezu? Jak uzupełnić magnez?

Magnez jest jednym z tych pierwiastków, który jest niezbędny dla prawidłowego funkcjonowania organizmu. Magnez odpowiedzialny jest za przemiany metaboliczne zatem jego niedobór, może w efekcie bardzo źle wpłynąć na organizm. Jak objawia się niedobór magnezu i jak go uzupełniać, o tym opowiemy w poniższym artykule.

  1. Przyczyny niedoboru magnezu
  2. Objawy niedoboru magnezu
  3. Metody na uzupełnienie magnezu

1. Przyczyny niedoboru magnezu

Zazwyczaj główne przyczyny niedoboru magnezu leżą w nieprawidłowej diecie, niektórych chorobach o podłożu neurologicznym, odwodnieniu będącego wynikiem przebytej biegunki lub wymiotów. Choroby układu moczowego, nieprawidłowa praca nerek, choroby jelit czy alergie pokarmowe w znacznym stopniu utrudniają wchłanianie się magnezu do organizmu. Stosowane wcześniej leki o działaniu moczopędnym oraz przeczyszczającym, również nie sprzyjają wchłanianiu magnezu. Restrykcyjne diety, głodówki w znacznym stopniu osłabiają organizm, powodując spadek poziomu magnezu i utrudniając tym samym jego skuteczne wchłanianie. Zmagając się z niedoborem magnezu, należy ograniczyć, albo całkowicie odstawić alkohol oraz napoje zawierające kofeinę.

2. Objawy niedoboru magnezu

Niedobór magnezu w organizmie daje szereg dolegliwości, które mogą mieć poważne konsekwencje dla zdrowia. To co powinno zwrócić naszą uwagę i uwrażliwić na zaistniały problem to:

  • nadmierna kurczliwość mięśni,
  • nerwowość,
  • kłopoty z pamięcią i koncentracją,
  • zmienność nastrojów,
  • stany depresyjne,
  • zaburzenia widzenia,
  • migrena,
  • nadmierne zmęczenie,
  • zaburzenia rytmu serca,
  • nadmierna potliwość,
  • łuszczenie się skóry,
  • łamliwość włosów i paznokci,
  • skurcze przełyku.

Niedobór magnezu jest szczególnie niebezpieczny w ciąży. Może doprowadzić do skurczy i w konsekwencji, do wcześniejszego porodu lub poronienia. Dlatego niezwykle istotne jest uzupełnianie tego pierwiastka, poprzez przyjmowanie stosownych witamin lub spożywania produktów bogatych w magnez.

Pyszne i zdrtowe produkty spożywcze

3. Metody na uzupełnienie magnezu

Na szczęście symptomy niedoboru magnezu są łatwo wykrywalne. Gorzej z ich uzupełnianiem. Problem leży we wchłanialności, która jest zaburzona. Oprócz zbilansowanej diety, niezbędna jest odpowiednia suplementacja. Dieta na uzupełnienie magnezu powinna zwierać produkty wspomagające wzrost poziomu magnezu w organizmie. Należą do nich m.in.:

  • pestki dyni,
  • otręby pszenne,
  • kakao,
  • orzechy,
  • kasza gryczana,
  • produkty zbożowe,
  • szpinak,
  • banany.

Preparaty wspomagające uzupełnianie magnezu dostępne są w aptekach bez recepty oraz w sklepach zielarskich.

Jeżeli nasz organizm wysyła sygnały świadczące o niedoboru magnezu, wówczas należy udać się na badania krwi i sprawdzić, czy nasze przypuszczenia są prawdziwe. Jeśli tak, należy wziąć się ostro do pracy i zadbać o własne zdrowie które przecież mamy tylko jedno. Zdrowy człowiek to szczęśliwy człowiek.

Fasolka szparagowa – właściwości i witaminy. Dlaczego warto jeść fasolkę szparagową?

Fasolka szparagowa – właściwości i witaminy. Dlaczego warto jeść fasolkę szparagową?

Fasolka szparagowa jest źródłem witamin, składników odżywczych a także kwasu foliowego, dlatego jest szczególnie polecana kobietom w ciąży. Wysoka zawartość błonnika sprawia, że fasolka szparagowa staje nieodzownym elementem każdej diety odchudzającej. Znajduje w jadłospisie osób chorujących na cukrzycę ze względu na małą ilość kalorii i niski indeks glikemiczny. Jak widać fasolka szparagowa niesie za sobą same korzyści dla zdrowia oraz ciała. Więcej informacji na ten temat, znajdziecie poniżej.

1. Fasolka szparagowa – właściwości

W Polsce występują dwie odmiany fasolki szparagowej tj. żółta i zielona. Fasolka żółta ma delikatny, kremowy smak natomiast smak zielonej fasolki, jest znacznie bardziej wyrazisty.
Fasolka zielona zawiera więcej witaminy A oraz kwasu foliowego. Jest szczególnie zalecana osobom chorujący na cukrzycę, kobietom w ciąży oraz w przypadkach zmagania się z niedoborem żelaza. Co więcej, zawierają silne przeciwutleniacze tzw. flawonoidy, które chronią organizm przed szkodliwym działaniem wolnych rodników. To w znacznym stopniu, spowalnia procesy starzenia się skóry jak również, zmniejsza ryzyko zachorowania na nowotwory. Wspomaga również pracę układu krążenia, poprzez obniżenie wysokiego ciśnienia krwi. Fasolka żółta jest za to bogata w potas i fosfor.

Fasolka szparagowa bogata jest również w błonnik wspomagający trawienie, dlatego jest szczególnie zalecana osobom które zmagają się z problemem zaprać. Niestety powoduje również wzdęcia, zatem osoby zmagające się z tym problemem powinny unikać fasolki szparagowej.

Co więcej, regularne spożycie fasolki pomaga w obniżeniu poziomu tzw. złego cholesterolu, co uchroni przed miażdżycą czy zwałowi serca. Dzięki zawartości witaminy C wspomagany jest również układ odpornościowy.

Zdrowa i zielona fasolka szparagowa

2. Fasolka szparagowa – dlaczego warto jeść?

  • Dobra na odchudzanie

Dzięki właściwościom fasolki szparagowej, z organizmu usuwane są toksyny, a także przyspiesza metabolizm. Zawarte w fasolce antyutleniacze wspomagają redukcję tkanki tłuszczowej oraz dostarczają potrzebnej energii. Ze względu na zwartość wody w fasolce, wspomagana jest tym samym walka cellulitem.

  • Opóźnia proces starzenia

Dzieje się tak za sprawą beta – karotenu, antyoksydantów i flawonoidów, które zawiera w sobie fasolka szparagowa. Dla tych, którzy chcą zatrzymać czas, spożywanie fasolki szparagowej uchroni przed szkodliwym działaniem wolnych rodników.

  • Dostarcza kwas foliowy

Kwas foliowy odpowiedzialny jest za produkcję białych krwinek w organizmie. Jest to szczególnie ważne w przypadku osób zmagających się z leukopenią, wywołaną infekcją wirusową. Odpowiedni poziom kwasu foliowego jest szczególnie ważny w przypadku kobiet w ciąży, zapobiega wadom cewy nerwowej u rozwijającego się płodu.

  • Nieodzowny składnik diety wegetariańskiej oraz wegańskiej

Fasolka szparagowa jest źródłem białka pochodzenia roślinnego, które spożywane w odpowiednich ilościach, może stać się substytutem białek odzwierzęcych. To szczególne urozmaicenie w żelazo i wapń, jest szczególnie ważne w dietach bezmięsnych i bezmlecznych. Zawarta w fasolce witamina K, zwiększa wchłanianie wapnia. Fasolka szparagowa powinna znaleźć się w jadłospisie osób, uczulonych na białko mleka krowiego.

3. Fasolka szparagowa – jak wybrać?

Najlepszej jakości i najpyszniejsza, jest fasolka zebrana w sezonie, jednak mrożona również nie traci swoich wartości odżywczych. Zimą warto gotować ją na parze przez zaledwie 5 minut, można posypać a ziołami typu tymianek bazylia, oregano, ulubionymi przyprawami z odrobiną masła. Tylko twarde fasolki są najświeższe, gładkie w dotyku, o intensywnym zielonym kolorze, bez brązowych plamek. Gdy przełamie się ją na pół, to tylko ta najświeższa będzie trzaskać.

Czy przed przeczytaniem tego artykułu ktoś zdawał sobie sprawę z tego, ile korzyści dla zdrowia i urody płynie ze spożywania zwykłej fasolki szparagowej? Zapewne niewielu. Oby zachęciło to Was do urozmaicenia swojej diety o bogatą w witaminy, pyszną fasolkę szparagową.

Nadkwasota – objawy i leczenie. Jaka dieta na nadkwasotę żołądka

Nadkwasota – objawy i leczenie. Jaka dieta na nadkwasotę żołądka

Nadkwasota lub nadkwaśność żołądka, to zaburzenie pracy układu trawiennego polegająca na nadmiernym wydzielaniu soków żołądkowych. Towarzyszy temu szereg nieprzyjemnych dolegliwości. Nadkwasota często powoduje również wywoływać uczucie pieczenia za mostkiem. Jak walczyć z problemem nadkwaśności żołądka? O tym opowiemy w poniższym artykule.

Nadkwasota – przyczyny

Bezpośrednią przyczyną nadkwasoty jest nadmierna produkcja soku trawiennego. Powodów dla których tak się dzieje, jest z kolei bardzo dużo. Na pewno może wynikać z nieprawidłowej diety w której dominują węglowodany, białko i tłuszcz. Również spożywanie alkoholu ma swój niemały udział w nadprodukcji kwasów żołądkowych. Nadkwasota może pojawić się jeśli niewłaściwie łączymy produkty spożywcze, powodując tym samym zakwaszenie organizmu. Częstą przyczyną jest także stres, który powoduje nadmierne wydzielanie kwasów trawiennych.

Zdarza się że nadkwasotę powodują pewne odruchy nerwowe, ponieważ enzymy
trawienne, wydzielane są pod wpływem sygnałów które wysyłają ośrodki nerwowe. Również tak niewinne czynności jak rzucie gumy czy przyjmowanie zwykłych leków na ból głowy, może wywołać nadkwasotę w organizmie.

Nadkwasota – objawy

Typowymi objawami nadkwasoty żołądka są głównie:

  • zgaga,
  • wzdęcia,
  • nudności,
  • zaparcia,
  • odbijanie się kwaśnej treści żołądka.

Nadkwasota powoduje nie tylko duży dyskomfort, ale przede wszystkim
dolegliwości bólowe. Oprócz wymienionych powyżej dolegliwości, może dojść także refluks, czyli cofanie się treści żołądkowej do przełyku czy bóle podbrzusza. Nadkwasota daje uczucie pełnego żołądka, powoduje niestrawność, rozdrażnienie, uczucie zmęczenia, a także wrażenie zatkanego przełyku.

Nadkwasota – dieta

Dieta na nadkwasotę żołądka musi być odpowiednio przygotowana i zbilansowana, aby mogła skutecznie hamować wydzielanie soków żołądkowych i zobojętniać kwasy żołądkowe. Ważne aby przestrzegać kilku, najważniejszych zasad. Dieta powinna zawierać białko, które wiąże nadmiar kwasu solnego. W tym celu należy wybierać takie produkty jak:

  • chude mięso,
  • chude ryby,
  • nabiał,
  • jaja.

Ilość spożywanego tłuszczu musi być stale kontrolowana. Tłuszczy z diety nie można wykluczyć całkowicie ponieważ one też są potrzebne do prawidłowego funkcjonowania organizmu, jednak w przypadku nadkwasoty należy je odpowiednio dawkować. Najlepszymi produktami bogatymi w tłuszcze, idealne w diecie na nadkwasotę
będą;

  • olej sojowy,
  • olej słonecznikowy,
  • olej rzepakowy,
  • oliwa z oliwek,
  • masło w niewielkich ilościach.

O słodyczach najlepiej zapomnieć. Ilość cukru w diecie na nadkwasotę powinna być niewielka, ponieważ cukier spowalnia wydzielanie soków trawiennych. Najlepiej zastąpić go miodem. Należy unikać takich produktów jak pieczone ciasta, batoniki, słodzone napoje a także soki. Ilość błonnika w diecie również powinna być odpowiednio wyważona ponieważ błonnik, długo zalega w żołądku. Dlatego lepiej ograniczyć pieczywo razowe i pełnoziarniste oraz inne produkty zawierające błonnik.

Nadkwasota może nie jest poważną chorobą ale daje szereg nieprzyjemnych
dolegliwości, które potrafią uprzykrzać życie i męczyć. Dlatego nie warto tego przedłużać i najlepiej od razu podjąć stosowne działania, które przyniosą ulgę i poprawę naszego zdrowia.

10 zasad zdrowego żywienia, które łatwo wprowadzisz w życie

10 zasad zdrowego żywienia, które łatwo wprowadzisz w życie

Nie od dziś wiadomo, że zdrowe odżywianie pozwala uniknąć wielu nieprzyjemnych chorób. Prawidłowo przygotowane posiłki dostarczają do organizmu niezbędne składniki pokarmowe, wpływają korzystnie nie tylko na twoje zdrowie, ale również na samopoczucie i koncentrację. Oto 10 zasad zdrowego żywienia, które w łatwy i szybki sposób wprowadzisz w życie. Sprawdź i ciesz się zdrowiem.

1. Odżywiaj się regularnie

W zdrowej diecie bardzo ważna jest odpowiednia częstotliwość spożywania posiłków. Znacznie lepiej jest spożywać kilka lekkich posiłków w ciągu dnia niż tylko dwa obfite. Według badań, zdrowy człowiek powinien jeść od 4 do 5 posiłków dziennie co 3-4 godziny. Pozwala to utrzymać odpowiedni poziom cukru we krwi, a także ogranicza spożywanie przekąsek zawierających nadmiar kalorii. Optymalne godziny spożywania posiłków to: śniadanie do 2 godzin po przebudzeniu, obiad w porze największej aktywności w środku dnia i kolacja około 3 godziny przed snem.

2. Jedz różnorodne posiłki

Na zdrowe żywienie wpływa także różnorodność spożywanych posiłków. Nie ma produktu, który zawierałby odpowiednią ilość wszystkich niezbędnych składników pokarmowych. Dlatego należy jeść zarówno produkty zbożowe, jak i mleczne, wysokobiałkowe oraz warzywa i owoce. Nie warto także ufać suplementom, ponieważ żaden z nich nie może w pełni zastąpić dobrze zbilansowanej diety.

3. Jedz dużo warzyw i owoców

Mimo że słyszymy o tym od dziecka, to mało kto rzeczywiście się do tego stosuje. Owoce i warzywa są bardzo bogate w witaminy i składniki mineralne. W owocach zawarty jest również błonnik, który obniża stężenia cholesterolu.

owoce-warzywa-zdrowa-zywnosc

4. Wybieraj naturalne produkty

W zdrowej diecie należy wybierać jak najmniej przetworzone produkty. W końcu im dalej od natury, tym dalej od zdrowia. Dlatego z naszej diety powinniśmy wykreślić wszelkie fast foody, gotowe dania i żywność w proszku.

5. Pij przed i po posiłku

To bardzo ważne. Pić powinno się przed i po jedzeniu, a nie w trakcie. Picie płynów w czasie spożywania posiłku powoduje zaburzenie procesów trawiennych. Może także prowadzić do powstawania gazów, wzdęć i zaparć.

6. Jedz produkty zbożowe

Jak już wspomnieliśmy, różnorodna dieta to podstawa zdrowego żywienia. Jednak nie powinno w niej zabraknąć produktów zbożowych, co więcej, powinny być one składnikiem większości spożywanych posiłków. W szczególności powinno się wybierać artykuły z tzw. pełnego przemiału, które są bogatsze w składniki odżywcze.

7. Unikaj cholesterolu

O tym, że warto ograniczać spożycie tłuszczów zwierzęcych i produktów obfitujących w cholesterol wiedzą w szczególności osoby po zawale. Unikać powinniśmy zatem tłustego mięsa, czekolady, lodów i chipsów.

8. Unikaj słodyczy

Z tym punktem wiąże się również wcześniejszy. Dodatkowo unikanie jedzenia słodyczy chroni przed próchnicą zębów i ułatwia utrzymanie należytej masy ciała.

9. Unikaj soli w posiłkach

Nadmierne spożywanie soli może doprowadzić do rozwoju nadciśnienia tętniczego, zawału serca, a także udaru mózgu. Dlatego nie powinno się spożywać więcej niż 5 g soli dziennie. Ten składnik można zastąpić świeżymi lub suszonymi ziołami.

10. Ogranicz spożycie alkoholu

Nikogo nie powinien zdziwić fakt, że alkohol szkodzi naszemu zdrowiu. Jest przyczyną wielu groźnych chorób, m.in. przewlekłego zapalenia trzustki, marskości wątroby i wielu nowotworów.

Choroba Hashimoto – objawy, diagnostyka, leczenie

Choroba Hashimoto – objawy, diagnostyka, leczenie

Choroba Hashimoto najczęściej dotyka kobiety po 45. roku życia, jednak i od tego bywają wyjątki. Jest ściśle powiązana z układem odpornościowym, a jej przyczyną mogą być czynniki genetyczne oraz stres. Najczęściej przebiega bezobjawowo, jednak konsekwencją jej nieleczenia mogą być choroby serca oraz niepłodność. Sprawdź, jakie są objawy tej choroby i jak ją leczyć.

Choroba Hashimoto – na czym polega?

Choroba Hashimoto bywa nazywana także limfocytowym zapaleniem tarczycy i jest chorobą autoimmunologiczną, czyli taką, w której układ odpornościowy niszczy własne komórki. Jest to przewlekłe, niebolesne zapalenie tarczycy, które przez lata niszczy ten gruczoł i prowadzi do zmniejszenia produkcji hormonów. Choroba Hashimoto jest najczęstszą przyczyną niedoczynności tarczycy.

Choroba Hashimoto objawy

Przebieg choroby Hashimoto może być bardzo różnorodny. Najczęściej przez wiele lat przebiega łagodnie i bezobjawowo, a pacjenci dowiadują się o niej dopiero przy przypadkowych badaniach, kompletnie niezwiązanych z tarczycą. Niekiedy objawem choroby może być nieco powiększona tarczyca, uczucie ciągłego osłabienia i senność. Gdy Hashimoto doprowadzi do niedoczynności tarczycy możemy zauważyć nagły wzrost masy ciała, ciągłe uczucie zimna, zaparcia, zaburzenia miesiączkowania czy niepłodność. Z niedoczynnością tarczycy mogą być związane również spowolnienie czynności serca, a także zaburzenia pamięci. Osoby chore na Hashimoto często maja suchą, bladą i łuszcząca się skórę oraz suche, wypadające włosy.

Hashimoto – diagnostyka

W celu diagnostyki choroby Hashimoto wykonuje się badanie palpacyjne, za pomocą którego można stwierdzić powiększenie gruczołu tarczycowego. Lekarz rodzinny powinien zlecić także badania laboratoryjne, takie jak badanie krwi na przeciwciała przeciwtarczycowe anty-TPO i anty-TG oraz badanie poziomu hormonów tarczycy (T3 i fT3 oraz T4 i fT4). W przypadku rozpoznania niedoczynności tarczycy prawdopodobnie będziemy poproszeni również o wykonanie badania USG tarczycy lub biopsji cienkoigłowej tarczycy – gdy badanie USG wykaże obecność guzków.

Jak leczyć Hashimoto?

Najczęściej terapia choroby Hashimoto polega na przyjmowaniu brakujących hormonów tarczycy. Kluczowym lekiem jest tutaj lewotyroksyna, którą przyjmuje się na czczo, około pół godziny przed pierwszym posiłkiem. Jednak częstotliwość i sposób przyjmowania tego leku powinny być wcześniej ustalone z lekarzem. Prawidłowo leczona choroba Hashimoto nie powoduje poważnych konsekwencji. Osoby dotknięte tą chorobą powinny jednak pomyśleć o zdrowej diecie. Zaleca się spożywanie regularnych posiłków, zastępowanie tłuszczów zwierzęcych roślinnymi, jedzenie świeżych owoców i warzyw oraz rezygnacja z wszelkich używek.

A czy możliwe jest całkowite wyleczenie z choroby Hashimoto? W przypadku pacjentów z niedoczynnością tarczycy konieczne jest leczenie lewotyroksyną przez całe życie. Nie daje one całkowitego wyleczenia, jednak znacznie przywraca zdrowie.

Objawy nietolerancji pokarmowej, co powinno zwrócić Twoją uwagę?

Objawy nietolerancji pokarmowej, co powinno zwrócić Twoją uwagę?

Nietolerancja pokarmowa często mylona jest z alergią na spożywane pokarmy. Jednak w przeciwieństwie do niej dotyczy znacznie większej liczby osób. Objawy nietolerancji pokarmowej są bardzo różnorodne i niespecyficzne, dlatego trudno je zauważyć. Sprawdź, co powinno zwrócić twoją uwagę. Jakie są objawy nietolerancji pokarmowej?

Czym jest nietolerancja pokarmowa?

Nietolerancja pokarmowa to niepożądana reakcja organizmu na dany składnik pożywienia. Dolegliwości związane z nietolerancją mogą dotyczyć różnych układów jednocześnie, jednak głównie układu pokarmowego, ponieważ to on jako pierwszy ma kontakt ze składnikami pokarmowymi. Nietolerancja pokarmowa dotyczy dużo większej liczby osób niż alergia, z którą często jest mylona. Na dodatek nierozpoznana nietolerancja może w przyszłości doprowadzić do chorób, takich jak cukrzyca, nadciśnienie, stwardnienie rozsiane czy łuszczyca. Zatem jak w porę rozpoznać tę chorobę, by nie doprowadziła do przykrych konsekwencji?

Nietolerancja pokarmowa objawy

Jak rozpoznać nietolerancje pokarmową? Co w szczególności powinno zwrócić twoją uwagę? Przede wszystkim powinieneś zastanowić się czy od dłuższego czasu nie borykasz się z jakimiś nawracającymi dolegliwościami. Dokładnych objawów nietolerancji pokarmowej może być mnóstwo, na dodatek są one bardzo różnorodne; mogą dotyczyć zarówno układu pokarmowego, skóry, jak i układu oddechowego.

Do najczęstszych objawów nietolerancji pokarmowej dotyczących przewodu pokarmowego należą: nudności, biegunka, wzdęcia, częste odbijanie lub gazy jelitowe, zgaga czy bóle brzucha. Nietolerancja może także doprowadzić do problemów skórnych takich jak łupież czy trądzik. Twoją uwagę powinna także zwrócić wysuszona skóra lub wypadające włosy. Dodatkowo osoby z nietolerancją pokarmową mogą odczuwać częste bóle głowy, bóle stawów, drętwienie oraz puchnięcie dłoni i nóg. Do objawów nietolerancji pokarmowej należą także: stan zapalny uszu, cienie pod oczami, zatkany nos, ataki kichania czy przewlekły kaszel.

Jak widać objawy mogą być naprawdę różne, przez co często są bagatelizowane. Jednak zbyt silne i nawracające dolegliwości powinny być dla ciebie sygnałem, by jak najszybciej udać się do lekarza i wykonać badanie krwi.

Badania na nietolerancje pokarmowe

Zatem jak sprawdzić, czy dolegliwości są związane z nietolerancją pokarmową? W tym celu najlepiej wykonać badanie krwi w punkcie pobrań. Taka próbka zostanie przesłana do laboratorium, a następnie zbadana pod kątem obecności przeciwciał IgG. Jednak testy na nietolerancje pokarmową można również wykonać samodzielnie, w domu. Takie badania również polegają na pobraniu z palca próbki krwi. Zazwyczaj za ich pomocą można wykryć nietolerancje na 59 produktów spożywczych. To znacznie mniej niż w przypadku badań laboratoryjnych, gdzie możliwe jest sprawdzenie nawet 200 produktów.

Zakażenie lamblią – jakie objawy u dzieci i dorosłych?

Zakażenie lamblią – jakie objawy u dzieci i dorosłych?

Lamblie bytują zazwyczaj w jelicie cienkim człowieka. Tym pierwotniakiem mogą się zarazić zarówno dzieci jak i dorośli, jednak najbardziej narażone na te chorobę są dzieci w wieku przedszkolnym. Do zakażenia lamblią dochodzi drogą pokarmową, wystarczy, że spożyjemy zanieczyszczone jedzenie lub wypijemy skażoną wodę. Sprawdź, jakie są objawy tej choroby oraz jak ją leczyć.

Co to jest lamblia?

Lamblia to pasożyt, który jest niewidoczny gołym okiem. Żywi się i rozmnaża w przewodzie pokarmowym ludzi oraz zwierząt, dlatego możemy się nim zarazić również od psa lub kota. Jednak najczęściej do zakażenia lamblią dochodzi po zjedzeniu pokarmów, na których znajdują się cysty tego pierwotniaka. Mogą się one również przedostać do naszego układu pokarmowego, gdy wypijemy wodę z nieprzebadanych źródeł, na przykład z leśnych źródełek.

Co ważne lamblie rozmnażają się bardzo szybko, dlatego możliwe, że zakażenie tym pasożytem może wystąpić u kilku osób w rodzinie w podobnym czasie. Dlatego po zauważeniu pierwszych objawów tej choroby, warto jak najszybciej skonsultować się z lekarzem.

Lamblia objawy

W przypadku osób dorosłych zarażenie lamblią najczęściej przebiega bezobjawowo. Jednak bywa, że symptomy tej choroby można zauważyć już po kilku dniach. Zazwyczaj są to różnego rodzaju dolegliwości żołądkowo-jelitowe, na przykład nudności czy ból w okolicy żołądka lub pęcherzyka żółciowego o zmiennym nasileniu. Z kolei ostremu zakażeniu lamblią towarzyszyć będzie biegunka, złe samopoczucie, tłuszczowe stolce o bardzo nieprzyjemnym zapachu, skurcze i wzdęcia, chudnięcie, wymioty, a niekiedy również gorączka. Takie objawy zazwyczaj pojawią się po okresie wylęgania (7-14 dni) i mogą utrzymywać się od 2 do nawet 4 tygodni.

Lamblie objawy u dzieci

Objawy tej choroby przebiegają tak samo w przypadku dorosłych, jak i dzieci. Jednak lamblie mogą u dzieci powodować zahamowanie rozwoju psychofizycznego. Powodują one niedobór witamin i białek, co może doprowadzić do niedożywienia dziecka. Dlatego jednym z częstszych objawów tej choroby u dzieci jest nagły spadek masy ciała, niedorozwój fizyczny oraz zaburzenia trawienia i ogólne osłabienie. Co ważne objawem lamblii jest również zwiększony apetyt na słodycze. Dlatego jeśli dziecko dotychczas odżywiało się normalnie, a teraz ma ochotę wyłącznie na słodkie potrawy, to możliwe, że doszło do zakażenia.

Lamblia – jak leczyć?

O sposobie leczenia tej choroby decyduje lekarz. Ustala to na podstawie wyników zleconych wcześniej badań kału. To on ustala sposób przeprowadzenia leczenia i dawkowanie. Warto tego przestrzegać, ponieważ leki na lamblie mocno obciążają wątrobę i terapia na własną rękę może nam tylko zaszkodzić. Leczenie farmakologiczne warto również wspomóc odpowiednią dietą. Warto ograniczyć ilość węglowodanów i całkowicie zrezygnować ze słodyczy.

Choć lamblioza często przebiega bezobjawowo, to w wielu przypadkach może być bardzo uciążliwa i może przełożyć się na późniejsze problemy zdrowotne. Dlatego, aby zapobiec zakażeniu, warto przestrzegać podstawowych zasad sanitarno-higienicznych.

Zioła na wzdęcia – co i jak brać?

Zioła na wzdęcia – co i jak brać?

Wzdęcia to nieprzyjemna dolegliwość żołądkowo-jelitowa, której wielu z nas często doświadcza. Nieleczone wzdęcia, mogą powodować coraz gorsze samopoczucie, stopniowo osłabiając nas i niszcząc nasz organizm. Jak sobie z nimi poradzić? Domowym i skutecznym sposobem na wzdęcia są ziołowe herbatki. Podpowiadamy, jakie zioła są dobre na wzdęcia i jak je stosować.

Kminek na wzdęcia

Kminek znacznie łagodzi wzdęcia, działa także rozkurczowo, dlatego może okazać się pomocny przy silnych skurczach menstruacyjnych. A jak przyrządzić napar z kminku, który uśmierzy dolegliwości? W tym celu będzie nam potrzebna zaledwie łyżeczka mielonego kminku i 250 ml wrzątku, którym należy zalać zioła i odstawić na 15 minut pod przykryciem. Po tym czasie trzeba odcedzić napar i wypić. Tak przyrządzoną mieszankę zaleca się pić 3 razy dziennie.

A co, jeśli nie przepadamy za domowymi, ziołowymi herbatkami? Wtedy wystarczy zjeść łyżeczkę mielonego kminku wymieszanego z majerankiem i popić go wodą, a działanie będzie bardzo podobne.

Napar z suszonej bazylii

Pomocny może okazać się również napar z suszonej bazylii, która nie tylko łagodzi wzdęcia, ale także działa antybakteryjnie i pomaga szybciej wyjść z przeziębienia. Szklanka naparu z bazylii może również ułatwić trawienie i zmniejszyć bolesny skurcz brzucha. A jak przyrządzić taki napar? Podobnie jak w przypadku wcześniejszej herbatki, potrzebny będzie nam jedynie wrzątek i łyżeczka suszonej bazylii. Najlepiej, jeśli mamy w domu bazylię, którą sami ususzyliśmy. Taką herbatkę powinno się parzyć około 20 minut. Bazylię warto również stosować jako przyprawę do codziennych posiłków.

jakie-ziola-na-wzdecia-napar-z-bazylii

Herbatka z szałwii na wzdęcia

Cenne właściwości wykazuje również szałwia, która pomaga w leczeniu wzdęć i niestrawności, a dodatkowo przeciwdziała nadmiernej fermentacji w jelitach. Co ważne, szałwia wykazuje również działania rozkurczowe, łagodzi także stany zapalne w jamie ustnej. Gotową herbatkę z szałwii można kupić w torebkach w prawie każdej aptece i sklepie spożywczym, jednak dużo skuteczniejszy okaże się domowy napar przygotowany z łyżeczki suszonych liści szałwii. Należy zalać je wrzątkiem i parzyć pod przykryciem przez około 10-15 minut. Dzienna zalecana dawka to 3 szklanki takiej herbaty.

Liść rozmarynu na wzdęcia

Również rozmaryn posiada wiele cennych składników, które korzystnie wpływają nie tylko na układ pokarmowy, ale na cały organizm. Liść rozmarynu okaże się szczególnie pomocny przy wzdęciach u dzieci, a także przy skurczach żołądka i jelit. Ponadto napar z rozmarynu wspomaga trawienie. Taki napar, podobnie jak wcześniejsze, przyrządza się z jednej łyżeczki rozmarynu i wrzątku. Herbatkę należy parzyć przez 10 minut i pić przed posiłkiem.

To tylko kilka ziół, które łagodzą wzdęcia. Do tej listy należy dodać jeszcze arcydzięgiel lekarski, tymianek czy koper włoski, który dodatkowo wspomaga laktację i może działać łagodząco na kolkę u niemowląt. Na wzdęcia poleca się również napar zrobiony z anyżu czy mięty.

Skąd biorą się ataki paniki? Jak poradzić sobie z nagłym lękiem?

Skąd biorą się ataki paniki? Jak poradzić sobie z nagłym lękiem?

Atak paniki to zazwyczaj krótkotrwały epizod lęku. Pojawia się bez wyraźnej przyczyny wywołany przez konkretną sytuację bądź osobę. Człowiek boi się o różne rzeczy – śmierci, utraty pracy, utraty kontroli i wiele innych. Ataki paniki przybierają najróżniejsze formy i w niektórych przypadkach, mogą prowadzić do przykrych konsekwencji. Co warto wiedzieć o napadach paniki i panicznym lękiem? Jak sobie z nim radzić? Tego dowiedz się czytając poniższy artykuł.

Atak paniki – przyczyny

Napady paniki występują u 9% populacji, znacznie częściej dotykają kobiety niż mężczyzn. Nie do końca wiadome są bezpośrednie przyczyny napadu paniki. Źródeł jej występowania doszukuje się w chorobach i schorzeniach psychicznych takich jak:

  • zespół lęku napadowego,
  • nerwica lękowa,
  • fobie,
  • depresja,
  • stres,
  • psychoza.

Jednak nie tylko zaburzenia psychiczne, muszą być odpowiedzialne za nagły atak paniki. Również choroby somatyczne powodują częste stany lękowe. Zaliczane są nich takie choroby jak:

  • nadczynność tarczycy,
  • tężyczka,
  • ostra choroba niedokrwienna serca,
  • padaczka.

Przyczyn można dopatrywać się także wśród czynników etiologicznych, gdzie duży wpływ mają czynniki genetyczne, stres czy traumatyczne przeżycia.

Atak paniki –objawy

Człowiek, przeżywający atak paniki, czuje się jakby był chory. Odnosi wrażenie, jakby za moment miał odejść tego świata. Często atakom paniki towarzyszy również histeria. Osoba, która ma częste stany lękowe, boi się o swoje życie, zdrowie, czuje się jakby był w innej rzeczywistości, odłączony od swojego ciała. Takie ataki paniki mogą trwać od kilku do kilkunastu minut, a nawet do godziny.

Napadom paniki często towarzyszy przyspieszony oddech oraz wzrasta tętno, mięśnie stają się napięte. Lęk pojawiający się w momencie ataku, jest całkowicie irracjonalny i nie zrozumiały dla drugiego człowieka. Pojawia się nagle i nigdy nie można przewidzieć, kiedy nadejdzie. Wszystko zależy od sytuacji która wywołała lęk, osoby które mogły być przyczyną zdenerwowania czy po prostu wynikające z danego schorzenia lub zaburzenia.

Atakom paniki towarzyszą także takie charakterystyczne objawy jak:

  • tzw. zimne poty,
  • uczucie braku tchu,
  • zawroty głowy,
  • dreszcze,
  • kłucie w klatce piersiowej,
  • wymioty,
  • bladość skóry,
  • paraliż całego ciała,
  • drżenie.

Mężczyzna chowa się za stołem

Atak paniki – metody

W sytuacji kiedy czujemy że nadchodzi atak, w pierwszej kolejności najlepiej unormować oddech. Należy oddychać spokojnie, powoli i równomiernie. Pomaga w tym skupienie się na jednym punkcie. W sytuacji kiedy czujemy że nie damy rady powstrzymać emocji wiążących się z napadem lęku, wówczas nie warto ich powstrzymywać. Jeśli czujemy że zbiera się napłacz, to płaczmy. Jeśli chcemy krzyczeć, krzyczmy. To może również pomóc uspokoić się, rozładować całe napięcie. Kiedy pierwsze objawy paniki złagodnieją, wówczas z kimś porozmawiać. W sytuacjach kryzysowych, gdzie lęk i strach bierze nad nami górę, nikt nie chce być sam. Jest to nawet nie wskazane.

Jeżeli czujemy że lęk i strach bierze kontrolę nad naszym życiem, a nasz organizm i psychika są umęczone ciągłymi napadami, wówczas konieczne jest skorzystanie z pomocy specjalisty. Długotrwałe napady paniki mogą doprowadzić człowieka na skraj wytrzymałości zarówno psychicznej, jak i fizycznej a wtedy, mogą dziać się naprawdę różne i nieprzewidziane rzeczy.

Dlaczego puchną nogi? Jak zapobiegać opuchniętym nogom?

Dlaczego puchną nogi? Jak zapobiegać opuchniętym nogom?

Na obrzęki nóg składa się bardzo wiele czynników. Na pewno sprzyja im zbyt długie i częste spędzanie dnia w pozycji siedzącej, różnego rodzaju schorzenia i problemy układu krążenia lub układu moczowego. Aby pozbyć się nieestetycznych i utrudniających swobodne poruszanie się obrzęków nóg, należy podjąć stosowne kroki w tym kierunku. Jakie to kroki? O tym powiemy w niniejszym artykule.

  1. Dlaczego puchną nogi?
  2. Jakie objawy puchnięcia nóg?
  3. Jakie domowe sposoby na opuchnięte nogi?

1. Dlaczego puchną nogi?

Przyczyn puchnięcia nóg można dopatrywać się w wielu czynnikach, jednak najczęściej dochodzi do zatrzymania płynu w tkankach, co powoduje powstawanie obrzęków w dolnych partiach ciała. Również dolegliwości związane z układem krążenia, układem limfatycznym lub niewydolność nerek, może powodować nieustanne puchnięcie nóg. Długotrwałe siedzenie np. przed komputerem a także wielogodzinne stanie, sprzyja problem związanym z puchnięciem i obrzękami nóg.

Do najczęstszych przyczyn opuchlizny nóg zalicza się również:

    • przewlekłą niewydolność żylną,
    • zakrzepica żył dolnych,
    • niewydolność serca i choroby serca takie jak zapalenie osierdzia czy kardiomiopatię,
    • marskość wątroby,
    • ciąża.

2. Jakie objawy puchnięcia nóg?

W zależności od przyczyny opuchlizny, obrzęki mogą przyjmować różny kształt i rozmiar. W przypadku niewydolności krążenia najczęściej opuchnięte są kostki oraz stopy. Jeżeli mowa o marskości wątroby, wówczas opuchnięciu ulegają całe kończyny dolne. Dzieje się tak za sprawą upośledzonej syntezy przez wątrobę białek, a zwłaszcza albumin, będącymi odpowiedzialnymi za utrzymanie prawidłowego ciśnienia onkotycznego krwi.

W sytuacji kiedy zaburzona jest prawidłowa praca nerek, wówczas dochodzi do tzw. retencji wody. Innymi słowy, przez złą pracę nerek woda w organizmie jest nieprawidłowo transportowana i w efekcie, jej nadmiar gromadzi się oraz odkłada, głównie w dolnych partiach ciała. Są to tzw. obrzęki hydrostatyczne i występują również u osób prowadzących siedzący tryb życia. Opuchnięte są wówczas kostki i podudzia. W zespole nerczycowym natomiast dochodzi do nadmiernej utraty białka wraz z moczem, co powoduje zmniejszenie ciśnienia onkotycznego osocza a to w znacznym stopniu, wzmaga powstawanie obrzęków.

Opuchlizna nóg staje się bardzo niebezpieczna kiedy mowa o zakrzepicy żył dolnych. W wyniku tej choroby, powstają zakrzepy w układzie żył głębokich. Dotyka najczęściej żyły piszczelowe oraz strzałkowe. Zazwyczaj nie daje żadnych objawów i ustępuje samoistnie. Natomiast kiedy zakrzepy gromadzą się w żyłach podkolanowych, udowych czy biodrowych, wówczas znacznie wzrasta ryzyko rozwoju zatorowości płucnej. Bardzo niebezpieczną przyczyną puchnięcia nóg jest zakrzepica żył głębokich.

kobieta trzyma się za nogi

3. Jakie domowe sposoby na opuchnięte nogi?

Aby uniknąć lub zminimalizować problem spuchniętych nóg, warto zadbać o aktywność fizyczną. Nie muszą być to ciężkie i wytężone ćwiczenia, wystarczą regularne spacery, jazda na rowerze, basen, siłownia przynajmniej 2 razy w tygodniu. W przypadku siedzącej pracy, warto poświęcić chwilę aby wyjść na świeże powietrze i rozprostować nieco nogi. Można przejść się kilka metrów i poruszać przy tym stopami (ruchy okrężne).

Również właściwa dieta ma tutaj swoje zasługi. Powinna być bogata w produkty zawierające potas, który wspomaga gospodarkę wodną oraz pracę mięśni. Potas zawierają takie produkty jak pomidory, banany a także ziemniaki, rośliny strączkowe, orzechy, pestki słonecznika oraz cytrusy. Warto włączyć również produkty o działaniu moczopędnym takie jak pietruszka, arbuz, truskawki i czereśnie. Należy unikać soli, ponieważ w dużym stopniu odpowiedzialna jest za zatrzymywanie płynów w organizmie. Bardzo ważne jest spożywanie dużej ilości wody, o najmniej 8 szklanek niegazowanej wody dziennie. Pomaga to w pozbyciu się nadmiaru nagromadzonych płynów.

Opuchnięte nogi nie tylko wyglądają nieestetycznie ale przede wszystkim, są oznaką tego że w naszym organizmie dzieje się coć niedobrego i opuchlizna, jest tego wyraźnym znakiem. Nigdy nie lekceważmy takich sygnałów wysyłanych przez organizm, ponieważ może się to źle dla nas skończyć.