Giardia lamblia to pierwotniaki wywołujące chorobę pasożytniczą zwaną lambliozą lub inaczej giardiozą. Zarazić się mogą dzieci, dorośli, a nawet zwierzęta. Choroba bywa bardzo obciążająca dla zwierząt, wpływając na ich układ pokarmowy i ogólną kondycję. Warto zadbać o profilaktykę i higienę, w poniższym artykule wyjaśnimy wam jak można skutecznie wyleczyć giardiozę u psa.
Charakterystyka pasożyta wywołującego giardiozę
Giradia intestinalis lub Giardia lamblia to jednokomórkowy pasożyt, który wywołuje lambliozę. Pierwotniak ten kolonizuje przewód pokarmowy ssaków, pobierając z jelita cienkiego niezbędne substancje odżywcze. Narażony jest na niego zarówno nasz pies jak i my, ludzie, co czyni tę chorobę problemem zdrowotnym dotykającym całe gospodarstwo domowe. Pasożyt występuje w dwóch formach: aktywnej postaci wegetatywnej (trofozoity) oraz formy przetrwalnikowej (cysty). To właśnie cysty odpowiadają za rozprzestrzenianie się zakażenia w środowisku.
Drogi zakażenia lamblią u psów
Pieski są znacznie bardziej narażone na kontakt z cystami lamblii niż ludzie, ponieważ te formy przetrwalnikowe znajdują się najczęściej w kale zarażonych zwierząt. Każdy spacer z naszym czworonogiem może okazać się powodem zakażenia, szczególnie w miejscach gdzie defekują inne psy. Cysty giardii w zwierzęcych odchodach mogą żyć nawet do trzech tygodni, zachowując pełną zdolność inwazyjną. Jeśli twój zwierzak ma problem z koprofagią (zjadaniem odchodów), zachowaj szczególną czujność.
Cysty możemy także przypadkiem przenieść do domu na podeszwach butów, ubraniu czy sierści zwierzęcia po kontakcie z zanieczyszczonym środowiskiem. Najczęstszym powodem lambliozy u dorosłych osobników jest picie skażonej wody ze kałuż, strumieni czy stojących zbiorników wodnych, co dotyczy również naszych futrzaków podczas spacerów.
Symptomy choroby u czworonogów
Jeśli twój pies lub kot jest silny, ma dobrą odporność i jest zdrowy, istnieje duża szansa, że chorobę będzie przechodził bezobjawowo. Wtedy nie ma większych powodów do zmartwień, jednak pupil dalej może roznosić cysty giardii, zarażając przy tym ciebie, inne zwierzęta domowe lub psy spotykane na spacerze. Najbardziej podatne na rozwinięcie pełnoobjawowej choroby są młode zwierzęta, które nie ukończyły roku życia, szczenięta oraz osobniki z osłabioną odpornością.
Pierwsze objawy mogą pojawić się już kilka dni po zażyciu cyst. Charakteryzują się one:
- biegunką o konsystencji wodnistej lub tłuszczowej, nierzadko z obrzydliwym zapachem,
- wzdęciami i skurczami brzucha powodującymi dyskomfort,
- mdłościami i wymiotami utrudniającymi przyjmowanie pokarmu,
- odwodnieniem wynikającym z utraty płynów,
- brakiem apetytu i niechęcią do jedzenia.
Jeśli zauważysz te niepokojące objawy, niezwłocznie udaj się do weterynarza. Podobnie jak w przypadku lambliozy u ludzi, choroba z łatwością prowadzi do odwodnienia, co może być bardzo niebezpieczne dla naszego zwierzęcia. Przewlekła lamblioza może wywołać niedożywienie, a co za tym idzie: gorsza kondycja fizyczna, ogólne osłabienie, utrata masy ciała i zmatowiała sierść. Nie bagatelizuj tych objawów, gdyż nieleczona giardioza może spowodować śmierć pupila z powodu ciężkiego odwodnienia i wyczerpania organizmu.
Proces diagnostyczny i terapia zakażenia
Rozpoznanie lamblii u psów przebiega podobnie jak w przypadku człowieka, jednak u zwierząt proces leczenia może być znacznie dłuższy i wymaga większej systematyczności. Dokładnie jak w przypadku ludzi, najpierw by stwierdzić obecność pierwotniaków, należy wykonać badanie kału metodą mikroskopową lub testami immunoenzymatycznymi. Cysty są wydalane w różnych odstępach czasowych i nieregularnie, dlatego też próbki stolca powinno pobierać się co drugi lub trzeci dzień przez okres około tygodnia, aby zwiększyć szansę na wykrycie pasożyta.
Po zdiagnozowaniu giardiozy będą konieczne leki przeciwpasożytnicze w postaci tabletek lub zawiesiny, najczęściej preparaty zawierające metronidazol lub fenbendazol. Terapia trwa zazwyczaj od 5 do 10 dni, w zależności od zastosowanego leku i stopnia nasilenia objawów. By zapobiec nawrotom zakażenia, zadbaj o odpowiednią higienę w swoim domu. Odkaź wszystkie miejsca, w których podejrzewasz obecność cyst: legowiska, miski na wodę i karmę, kojce, a także podłogi w miejscach przebywania zwierzęcia.
Dobrze też wyprać w wysokiej temperaturze (minimum 60°C) wszystkie zabawki psa oraz koce i poduszki, z których korzysta. Lekarz weterynarii prawdopodobnie przepisze także specjalistyczny szampon zawierający środki przeciwpasożytnicze, który ma pomóc zwalczyć cysty lamblii obecne na sierści zwierzęcia.
Czas trwania leczenia i kontrola ponownych zakażeń
Ze względu na złożony cykl życia pasożyta i możliwość reinfestacji, leczenie może wymagać więcej niż jednej serii leków. Po zakończeniu pierwszego cyklu terapii, weterynarz często zaleca powtórzenie badania kału po 2-3 tygodniach, aby potwierdzić skuteczność leczenia. W przypadku utrzymywania się objawów konieczne może być zastosowanie alternatywnego preparatu lub wydłużenie terapii.
Warto uzbroić się w cierpliwość i starannie dezynfekować miejsca, w których przebywa pies, używając do tego środków na bazie czwartorzędowych związków amoniowych lub preparatów chlorowych w odpowiednim stężeniu. Szczególną uwagę należy zwrócić na:
- regularne sprzątanie wybiegu lub miejsca wyprowadzania psa,
- natychmiastowe usuwanie odchodów podczas spacerów,
- mycie łap i okolicy odbytu po każdym wyjściu na zewnątrz,
- wymianę wody w miskach przynajmniej dwa razy dziennie,
- oddzielenie chorego zwierzęcia od zdrowych (jeśli masz więcej pupili).
Profilaktyka odgrywa kluczową rolę w zapobieganiu ponownemu zakażeniu. Unikaj miejsc o wysokim zagęszczeniu psów, nie pozwalaj psu pić z kałuż ani nieznanych zbiorników wodnych, a także regularnie kontroluj stan jego zdrowia u weterynarza.
1 komentarz
Mój pies borykał się z lambliozą, którą złapał od… szczurków mojej siostry! Cały dom był do wyleczenia przez te gryzonie, ale wszystko dobrze się skończyło ;)